C O M M E N T A T I O. 77 



quod accipere , nifi a Pontifice Romano. Quod 

 confiliura, quamquam ipfe non diferti« adeo 

 verbis fignificavit, peregic tamen paulo post Ur- 

 b an us II. in concilio Claramontano. (i) 



Principes univerfe, et inprimis Imperatorem 

 Germaniae,hoc ec ejusdem generis plura aegre tu- 

 lisfe, unusquisque facile intelligit. Non enim fo- 

 lum hoc Pontificis inftituto multis privabatur po- 

 tentibusque vafallis; verum magno etiam quacs- 

 tu et lucro destituebatur , ex vendendis facris mu- 

 neribus faciendo. Ille igitur, cum non magno- 

 pere Pontificem fibi curandum esfe putaret, ta- 

 lia admittere noluic confiiia; ea neglexic igitur^ 

 ec , quo confueverat modo, perrexit. Quid minim? 

 Nonne Imperator erat Romanus ? Nonne filius 

 H e n r i c i , qui , tanca cum laude , tres fugaverat 

 Pontifices? Quid igitur et ipfum impedirec , quo- 

 minus, fi rerum exposceret conditio, Romam 

 adiret , et , more patrio , ejiceret fuperbum ilium 

 Pontificem ? Ac non praevidebat imminens peri- 

 culum. Gregorius enim iratus , quod Hen- 

 ri cus IV. ita fefe opponere auderet Ecclefiae 

 inllitutis, primam quamque occafionem avide ar- 

 ripuit , qua , anathemace percusfum , omni eura 



pri- 



(a) Anno 1095. vid. H e e r e n , 1. 1, p. 68 nota , „ ne 

 „ Episcopus vel Sacerdos Regl vel alicui laico in manl- 

 „ bus ligiam fideliiatem faciac."* 



I 



