O R A T I 0. 3i 



^sciplinae Theologicae Professores! — Vobis , inquara , praeserlira, et me et 

 commoda etstudia mea commendo! Vestra monita et auxilia ne amantissimo discipu- 

 lo , Vestrara fidem el farailiaritatem ne suppliciter roganti , denegetis I 

 < Te autem , Palmi ! cum appello , nescio qui religione percutiar ! — Sane vero , 

 est in quo stupeam , quod virum intueor , tant& cum gloria senem , ut omnes ilium 

 juvenem , imo omnes iinmortalem , esse velint I — Tu , qu& es modesti^ , hanc 

 descriptionem in te cadere negabis: ego non omni ex parte earn in te cadere etiam 

 sentio , nam senectutis umbra quidem , non ipsa in te senectus comparet : naturae 

 artifex Deus, ut Tibi insigniter munificus fuit, ita reliquis donis hoc superaddidit , 

 ut animi et corporis vires enixe et incredibiliter exercendo tam parum consume- 

 res , ut nunc etiam hac Tu& aetate regetae ac prorsus integrae omnes Tibi praesto ' 

 sint. Et profecto singulari hoc beneficio Tu dignus es, qui aeque singulari cum 

 ardore illo uteris; qui, eum rude jam donato Tibi (quam, quaeso, honeste!) otiari, 

 tel certe remissius laborare, liceat, cunctas tamen gravissimi Tui muneris partes 

 ita adhuc ipse explere cogitas , ut aliena auxilia non minus absolute recuses , quam ■ 

 iisdem facile careas. Hanc Tuam virtulem, hanc perfectissimam alacritatera , egO' 

 aemulari studebo: reliquas Tuas laudes , et acuminis, et eruditionis, et verecun-' 

 diae , et prudentiae , nedum princlpatum Tuum in elegantly atque facundia , adeo 

 a me longinqua esse video , ut ad illas quidem diffidam me unquam propius acce- 

 dere posse , hunc certo sciam me non prius quam ipsa sidera taclurum esse» Vir 

 excellentissime ! diu te incolumem et nobis superstitem servet Deus! Placid4 fruere' 

 senectute , nee domesticis cladibus amplius perturbatu! Si qu& re praestanda ego 

 Tibi debitam gratiam aliqua ex parte referre , et sive nunc jam , sive olim seniori ,, 

 Tibi qualicunque modo prodesse et opitulari potero, persuasum velim habeas, me,. 

 ut primum Tua voluntas mihi apparuerit, non ut collegam, sed ut ministrtim,, 

 Tibi officiosissime serviturum esse. Tu, oro, ne in me moueudo et hortaudo, et in- 

 amicitia Tu^ mihi largiendA , parens sis!; i^ «tj|un umstuuiA <i. 



Te- 



\ 



