RESPONSIO 



A S 



QUAESTIONEM JURIDICAM. 



CAPUT I. 



DE POSTLIUIKIO IV tJHIVEKSTJM. 



5. l.vymnis disputalio , ut recta ratione et bene procedat, initium ducat necesse est 

 ab ipsius rei , de qua agitur , delliutione , ut huic fundameuto totum quasi aedificium su- 

 perstrui queat. 



Quaenam autem sit propria vocis postliminii significatio , melius apparebit , si ipsum 

 verbum accuratius respiciamus, et, unde ita dictum sit, videamus. Inprimis hue facit 

 locus Ciceronis , Topic. 2 , quem attulerunt oranes fere , qui de hac materia scripserunt , 

 auctores, qui communi consensu, et recte quidem, rejiciendam putaverunt Servii 

 sententiam , putantis in illo verbo nihil considerandum esse , praeter posi ; liminium esse 

 tantum productionem , sicut timum in legitimo , aliisque. Scaevolae contra opinio 

 a nemine non comprobatiir, judicantis juiictum esse verbum ac compositum ex post et 

 limine. Est tamen, quod mirer, tot claros in litterarum studio viros tam acriter pugnasse, 

 limen siguifioare non nisi primam partem aedium intrantibus , ultimam egredientibus. At, 

 secundum vim linguae Latinae, usu comprobatam, limes est tantum agri et regionis 

 finis; limen vero latiori sensu usurpatur, et notat quemcunque terminum, Hinc et sumi- 

 tur pro modo dicta aedium parte, et pro omni cujusvis rei termino ( 1 )• Neque nos 



mo- 



(i) Lucretius, de Renim nalura, II. 9R. tlefi sic limine ah ipso."— In tif. Cod. de satisdan- 

 do, in fine, dicilur etiain : in ipse litis limine, pro exordia litis, quod piacceuit. Sic usus doctt , 

 fere suipsisse Nonium Marcellum • . * lUmtn est omnis ingressio." 



A 3 



