COMMENTATIO ad QUAESTIONEM THEOLOGICAM. 9 



tfTiciebant , et a juvenili aelate ad hoc munua educati erant , ut in conventibus pracci- 

 nerent , populique vocem ducerent , ct non unus tanlum in unoquoque coetu cantor 

 aderat, sed saepe plurcs, praesertim in majoribus coetibus, quamquam in minoribiis 

 non raro lector ct cantor unus idemque erat ( 1 )• Num vero etiam in Occidentali Ec- 

 clesia primitiva hi cantores singulari ordine comprchensi fueriat , nee ne , incertum est ; 

 sed tamen in conventibus cos praececinisse constat. 



Inter primes Musical sacrae fautores laudalur Ignatius Martyr, Episcopus An- 

 tiochiae, qui anno 116 (2), imperante Trajano, Romae a leonibus dilaceratus est. 

 Hie , ut fertur , vidit aliquando in somno coelum apertum et angelos alternatim cele- 

 brantes sanctam Trinitatem ; quo visu maxima Bei reverenlia affeclus , in Ecclesia An- 

 liochiae illam canendi rationcm coelestem , ut j)utabant , constituisse dicitur , quae 

 postea a tota fere Ecclesia accepta est ; haec aufem est ratio dvriCpovav v/ivuv ( 3 ) , de 

 qua infra videbimus. Praelerea etiam e canonibus quorundahi Conciliorum liquet, ip- 

 sos Ecclesiae principes Musicam sacram non sua cura indignam rem censuisse (4). 



Seculo IV. memoratur Hilarius Romae scholas cantorum instiluisse ; alii aulem 

 Silvestro banc laudcm tribuunt; nonnulli etiam judicant Gregorio Magno hoc 

 primum deberi (5). Certe ille scholas, si non primus instiluit , novas condidit ; qua 

 d« re infra videbimus. Eodem fere tempore visit Ambrosius, Episcopus Mediola- 

 nensis, qui in Occidente de Musica sacra bene merilus est. Mulavit enim canendi ra- 

 tioncm in Ecclesia Mediolanensi , ejusque instituliones deinde per omncs fere Christianas 

 regiones acceptae , et usque ad Greg or ii tempora quam maximi in Ecclesia aesti- 

 matae sunt (6). 



' S- 3. 



(i) Cf. Baronius, Ann. ad an. Cli. 6o. XXXIII. et Gerbertus, 4e Cantu et Musica sacra, Tom. I. 

 pag. 3 a seq. 



(a) Vid. S. P. Heyns, in Comra. Praem. orn. de Patrum Apost. doctrina morali , in Ann. Acad, 

 Lugd. Bat. anni i833. p. 3o. 



(3) Socrates, H. E. Lib. IV. cap. 8. Difficile tamen est dijudlcare ulrum Ignatius revera can- 

 tum alternum instituerit , nee ne ; nam tola fabula baud dubio inter innumeras alias , quae de illo 

 Patre Apostolico referuntur narrationes, recensenda est. Attamen idem hu)usmodi cantus auctor es- 

 se potult in sua Ecclesia , quamquam postea ejus vera institutio Iradilione superstitiosa ornata sit. 

 Ceterum de hac re leg. Bingbamus 1.1. Tom. VI. p. 17. et Bona, Rer. lit. Lib. IL cap. IV. JV.I 



(4J Cf. verbi causa Cone. Laodiceni Canones XV. XVII. XXIII. et LIX. 



(5) Cf. Gerbertus LL Tom. I. pag. 35 et 36. el Bona, Rer. Ut. lib. L cap. XXV. N. XX. 



(6) Cf. Bona L L Uk>. I. cap. XXY- N. IXi 



B 



