RESPONSIO AD QUAESTIONEM JURIDICAM. 15 



officere manumissioncm ; ei igilur , qui ingcnuus fuit , nihil odicit , quod e servitute ma * 

 aumissus sit. 



J. 3. Be redemtis ab hoslibus^ 



Beneficium illud poslliminii non ad eos solos restringitur, qui aut demissi sunt ad suos 

 ex venia ipsis concessa, aut vi vel fallacia ( cf. tamen §. seq. ) ex hoslium poteslale 

 evaserunt aut devictis hostibus liberantur a suis commilitonibus (11); verum ad ho» 

 quoque , qui ab amicis suis vel ipsa eivitate redemti ab hoste , redemtoribus pretium 

 aolverunt. Nam, quo magis cives allicerenlur ad redimendos illos miseros, sapienlissima 

 sane ratione institutum est, ut hi liberatoribus suis tamdiu servirenl, donee iis reddere 

 potuissent redemlionis pretium; et praeterquam quod ita stimulus quidam esset civibus 

 ad humanitatem, aliud etiam commodum ex ilia lutri redditione oritur. Etenim, si Ro- 

 mani , captivos ab hostibus redimentes , meram exercerent liberalitatem , tunc forte vAM- 

 les , cogitantes se liberalum iri , simulac ab hostibus caperentur , segniores et ad pericula 

 tardiores facti fuissent , neque tam alacriter omnes vires intendissenl. Caveamus tamen , 

 ne servilutem illam proprie accipiamus, neve putemus, talem, ex servitute dimissum, 

 perinde esse servum redemtori , ac domino ; quin potius redemtori tenelur , tanquam 

 pignus naturale (12), et multa in corpore juris offendimus , in horum redemtoruin 

 gratiam unice conslituta ; quaeque hoc loco separatim invesligabimus (13). 



Et primum quidcm hoc jus ad neminem alium, praeter redemtum extendrtur; id est, 

 si redemtus ante luitionem morialur, omnis adeo tollitur servitus, et defuncti heredilas 

 deferlur ad ejus successores proximos , quia jus pignoris naturalis , quo ex captivilale 

 liberalus adversus liberatorcm tcnebalur , ipso mortis illius tempore exstinctum habetur. 

 Naturale vocatur hoc pignus propterea , quod civile non potest dici : nam libcri hominis 

 oppignoratio perinde prohibita est, ac vendilio ; ciijus enim non est commcrcium, ejus 

 neque oppignoratio est, ut rescripsit D, Pius (14). Hinc abunde apparet, quod etiam 

 I. 16. Cod. h. tit. diserlis verbis docetur, libcros ejus, qui jure pignoris naturalis re- 

 demtori tenelur, plane ingenuilate frui , neque ullo vinculo ei adstrictos esse, etiamsi 

 jlli [)0st patris redcmtiouem fueriut suscepti: undo rectius perspicimus, quantopere pig- 

 noris illius obligatio a servm-um comlilione distef. Hoc ad eorum prolem perlinet.- 



Cir- 



( 1 1 ) L 36. 1). tit. 



(u) Hinc quoque militiae nomen dare non potest, priustjuara se Iiicrit; vi', 1» 8 D. in fin. (]e r<r 

 niilit. 

 (i5) Cf. Grotius, de J, B. ac P, III. 9, 10. >'o. a, 

 t'i.) t" •• §• 3. D, quae i^es pignori , f'c 



