39 GUILIElMlMOLli 



studuerint , ut forlem sonum ,habercnl , eaque inde tali modo facia sint , ul plures 

 fistulae uuum lanlum sonum ederent. 



Mimm igitur noa est a quibusdam clericis usum organorum in Ecclesia repuclialura 

 esse propter sonum justo fortiorem, qui facile cantorum vocem superaret. Fuerunt 

 foitasae alii , qui timerent ne Ecclesia instnimentis utens videretur judai%wre. In mul- 

 tis tamen templis organa fabricala sunt , quae maxime dicbus festis , una cum canto- 

 rum vocibus, neque sine maxima populi delectatione , audiebantur. Aliorum instru- 

 mentorum hie et illic quidem mentio facta est, qua constat eomm quaedam genera 

 nou plane in Ecclesia incognita fuisse. Seculo IX v. c. nomiuUi Ecclesiae principes usiim 

 tibiarum , cithararum aliorumque instrumcntorum veluerunt , quod cette non fecissenl , 

 nisi in cantu sacro usurpata fuissent. Seculo X in monastcriis quidem ars canendi ad 

 varia instrumeuta publico docebatur. In primis aulem in monasterio S. G a 1 1 i mo- 

 nachus quidam T u t i 1 o celeberrimus fuil , qui in omnium genere fidium et fistularum 

 j»rae omnibus excelluit, et ipse pulcherrimas cantilenas coniposuil (l). 



CAPUTTERTIUM, 



i. GUIBONB ABETINO rSQCK AD REFOEMATIONEM. 

 §. «. 



Guido Aretinus. 



J ertium historiae cantus sacri in Ecclesia Christiana caput ordiamur a commemorando 

 ■celeberrimo Musicae fautore et emendatore Guidone Aretiao, Monacho in mona- 

 sterio Pomposiano, seculo XI ineunte, cujus nomen patriam (Aressam) indicat. Non 

 mirum videtur iis temporibus, quibus omnia densa quasi inscitiae caligine obruta erant, 

 cum aljis doctrinis artibusque Musicam quoque fere incultam jacuisse. Certe non minus 

 quidem , ut vidimus , quam antea , medio aevo in Ecclesia canebatur , sed ipse cantus 

 tamen ead«m mala horum temponim atque aliac omites doctrina© artesque «ensit. In 



pri- 



(i) ForJi«l, 4a. CwcA. T. U, p. 377. 



