ja CORNtlLII HENRICI BALDUINI BOOT, 



tur. Cessante cnhn Icgis causA, «jus quoqiie effeclum cessare constat. Eadcm certe ra- 

 tio observalur in armis vestibusque , quae , qiium numquam nisi nagitio et turpitcr amit- 

 ti queant, numqnam etiam amillcntibus reslituuntur, 



Quum igitur quaedam res mobiles, qiias enumeravi, quoad postliminium immobilibus 

 aequiparanlur , sponle inde sequitur, etiam de iisdem rationem haberi posse in judiciii 

 faniilia« erciscundae, casque legari posse, sicuti in immobilibus oblinere vidimus. 



Discrimen autem hoc inter res mobiles et immobiles posterioribus temporibus sublatum 

 fuisse Tidetur; quando fuerit sublatum, latet. Amat quidcm Grotius (11) ex modo, 

 quo Boethius in e'xplicandis Topicis de hoc jure loquitur, colligcre, illud substitisst 

 ad illius tempora; at mihi videtur Boethius, in omni illo tractatu de postliminii no- 

 tione , in Tullii verba jurasse potius , quam ilia explicuisse : unde vix quicquam ex illo 

 confici posse arbitror. 



Res mobiles vero, praedae cedenles, turn demutn in ista computantur, si jam ab hoa- 

 tibus intra pracsidia perductae sint , ita ut non facile possint armis repeti ; quamdiu 

 euim recuperare aliquid possumus , nostrum permanet, nee ullo opus est postliminio (12), 

 Sin igitur statim res mobiles ab hostibus , praedam agentibus , repetantur vi armorum , 

 juas quisque res ipso jure repelere potest. Kationem vero, cur semel intra hostium prae- 

 «idia perductae hae res , postliminio careanl , ponendam arbitror in eo , quod usu tritae 

 post tempus fortasse longissimum , vix, ac ne vix quidem, agnosci possent, earuniqut 

 divisio mullis et infinitis litibus ansam praeberet. 



Huic tamen sententiae , quam de rebus tulimus , et in illis positae differentiae , quoad 

 juris effeclum, obstare videtur 1. 28. D. h. tit.: « si quid bello captum esi , in praeda 

 « est, neque postliminio redit ;" quae valde torsit viros doclos, qui omnes fere divcr- 

 838 de ea opiniones foverunt. Petrus Faber legem accepit de illis rebus, quae in 

 praeda hostium manserunt, postquam nemo ex nostris eas pro suis propriis recognosce- 

 ret (13). Nee Grotius huic opinioni adversatur (14) exempla cumulans, quae tamen 

 magis declarant belli ducum et principum liberalitatem et indulgentiam, qua dominis res 

 mobiles , post inlervallum receptas , sibi vindicare permiserunt , quam quidem valent ad 

 labefactanda ea , quae supra de mobilibus monuimus. Haud majoris ponderis videtur 

 locus Harmenoijuli, qui (15) Labeonts verba ad maucipia restringit et quod hie 



~(ii) Op laud. IIT c. g. §. 14. No. a. 



j(n) L. 44- D. de acq. rer. dominieW 



(i3) P. Faber, Senicslr. II. 3, 



(i4) Op. laud. HI. c 9. 5. 14. et c. 6. §.4, imprimis. 



(j5) Harmenopolus, Proraptuar. II. tit. 7. f. ^ Hunc ne nomioassem quidem, nisi is nilereliir Ba> 

 «iliiCoruni auclojilale, quorum caput a8, e llbro XXXIV. tit. 1. ad verbum descripsit: « iv irM/ap 



