m GUILIELMI MOLL 



lingua disertiori Terborum in animis nostris oriuntur. Quum igitur Poesis qiiodammodo 

 Musicae dux sit, ex eo nondum sequitur, Poesin omnino a Musica liberam esse, at coa- 

 ti-a ei apta esse debet, et pro sua parte omnia alTerre, quibus conjunctio ilia et conve- 

 nieiitia praestantissima efficiatur. Haec prima est lex in carminibus componendis, quibiu 

 melodiae adaptaudae sunt. Sed ab altera parte etiam Musicis est prima lex , ut melo- 

 diam omnino secundum verborum sensum componant , eaque lege negiecta , nullus 

 cautus rcvera pulcher esse potest, Sed quam saepe tamen has leges neglectas esse au- 

 dimus , neque tantum in profano et inprimis Theatrali , sed etiam in sacro canlu ; 

 neque adeo hoc parvum vilium in plerisque nostrorum Ecclesiasticorum cantuum vi- 

 detur. 



Inter melodias Cantuum Euangelicorum , quorum numerus est 192, 16 tantum novas 

 inveniuntur, quae ad verba carminum peculiariter compositae sunt; ceterae vero e can- 

 tibus Germanicis , Gallicis et nostris etiam Psalmis sumtae , non raro sine judicio car- 

 minibus adjectae sunt. Sicut aulem difficile est duo vel plura diversa carmina invenire^ 

 quae invicem , ( non dico de versionibus , quanquam etiam de his quodammodo dici 

 potest ) , omnino sensu et dictione conveniunt , adeo ut plane eadem esse videantur ; sic 

 etiam difficillimum esse ac fere fieri non posse credimus, ut melodia componatur, quae 

 duobus vel pluribus canninibus bona et apta esse , singulorumque sensum exprimere pos- 

 sit. Jlirum igitur non est inter cantus Euangelicos multos esse, qui nullo modo veram 

 illam pulchritudinem habeant, quam in convenientia verborum ac sonorum inesse dixi- 

 mus ; quanquam carmina tamen aeque ac melodiae a verbis disjunctae per se pulchra 

 esse possunt. Cantuum Euangelicorum v. c. 190 melodiam eandem habet , quam Psat« 

 mus 79 , sed quanto lamen primae jam strophae discrepant ; cantus initium est : 



Hoe hijgt ons '/ hart , om , van dit vleesch ontbonden , 

 ntbonden van de laslen onzer zonden , 

 //* vrije lucht, in 't vaderland daar boven, 

 God voor %ijn' trooyi i' aanbidden ew te loven; 



Geeu wachler die bij nacht 



Met nieer verlanf^en smacht 

 Naar V licht , eer V aan komt breken, 



Geen moe gevloden hert , 



Dat ooit met groolei' smert 

 Verlangt naar waterbeeken. 



P«a!mi vero stropba prima est : 



Getrouwe God, de heidnen %ijn gekomett , 

 Zij hebben stout uw erjland ingenomen ; 



