C 148 ) 



pasfa, Brutum exfpectavit, eumque hac ratio- 

 ne alJocuta fuit: Ego, Brute! quae patre 

 3, Catone gaudeo, non pellicum"; inftar, ad lee- 

 ti tantura et menfae confortium tibi nupta 

 ,5 fui; fed et ad profperae adverfaeque fortunae 

 ,3 focietaterti. Tua quidem catifd nihil esc, 

 99 quod de nuptiis -querar; fed quidnam oblec- 

 5 , tamentum, aut documentum tibi e me pro- 

 veniet , fi neque reconditum animi crucia- 

 turn , neque cufas fidem requirentes tecum 

 53 fcram? Procul ^ubio novi, muliebrem natu- 

 3, ram fecretis fervandis imbecilliorem videri ; 

 3, mihi vero contigit, ut Catonis fira filia, 

 3, Brutique coniux, qulbus antea quidem mi- 

 3, nus freta, nunc memet ipfa ad dolorem in- 

 3, victam cognovi". 



His verbis auditis , perfpectoque vulnere , quo 

 Porcia de fe ipfll periculuni fumferat, Deos 

 invocavit Brutus , ut fuccesfus ipfi felices 

 praebcrent, dignumque tali fe muliere redde- 

 rent inaritum. Porciae dein coniurationis 

 .propofita aperuit, eiusque fortitudine incica- 

 tus, Caefliri necem paravit (0 Una confciit 

 lixore, Brutus pugione accinctus ad fenatura 

 progrediebatur, ut propofitum exfequeretur. 

 Quid mirum ? fortisfimam caeteroquia foemi- 



nain 

 (i) Plutarch, vita Bruti p< p8^, ppo A. 



