C 379 ) 



quac fueric fandi gratia, eloquiique nicor. La- 

 bafcit memoria ; neqtie oculis ampla humanita- 

 tis arva collustrare iam licet. Temerarium cen- 

 ferem perorandi aufum , ni raihi , brevkcr cc 

 plane diccuro aniimim firraaret benevola ves- 

 tra facilicas , favorque largus. Snggerac , ob- 

 fecro, fermonis argument urn , huiusque gratia, 

 quae defunt fermonis nicori, de eo, quod in 

 homine pulcerrime nitec, habendi. 



Neque enim usquam nitidius fplendec homo, 

 quam ante humanitatis aram culturae face co- 

 ruscam, calente benevolencia odoram v aeqnitate 

 ornatara. Ecce in mundi cive, munai orna- 

 men turn , fublime naturae prodigium ! 



In natura fi quid admirandum vigeac, est fa- 

 ne ! vis agendi , uberrimum recludens vkae 

 fontem, integrumquc tot virium quafi com- 

 plexum. Non miror equidem , hanc ceJebrasfe 

 priscorum fapiences, tamquam mundi animam, 

 ex divinitatis finu, at ex noscrocogirandi tenore, 

 divino potestatis arbitrio, arque divinae provi- 

 dentiae moderamine, inanantem, cunctaque ani- 

 niantem. Haec prodit, Deo, univerfi opilice, 

 illius modificatore , in coelorum orbibus, nos- 

 troque terreno, accractrix, in cryftalio forma- 



trix , 



