C *08 ) 



vens vermagering en verlies van krachten plaats ; wijders 

 fchijnt deze eetlust niet vermeerderd te worden door de 

 werking van net fpijsverteringsftelfel , maar wel door de 

 eigendommeltjke prikkeling van bet lodium op de zenu- 

 wen van de maag. Voorts befpeurt men misfelijkheid , 

 beflagen tong , maag- en buikpijnen , doorloop , fomwij- 

 len hardnekkige verftopping, hardnekkige braking, die 

 zelfs, wanneer men met het gebruik van het lodium 

 ophoudt , nog voortduurt en vooral na den eten zeer ligt 

 plaats vindt. — In het oog vallende is vooral de mager- 

 heid , welke dit middel veroorzaakt , en een ongeloofelijk 

 hoogen graad kan bereiken. 



Wanneer men deze werkingen van het lodium op de 

 eerfte wegen befpeurt , of bijaldien zich flechts eenige 

 van deze toevallen vertoonen, moet het gebruik van het- 

 zelve dadelijk opgefchort worden , om hetzelve nader- 

 hand, naar gelang der omftandigheden , al of niet te her- 

 vatten ; op dezelfde wijze , als men zulks bij het gebruik 

 van kwikmiddelen gewoon is te doen. Bij fommige voor- 

 werpen befpeurt men reeds na geringe giften grooten af- 

 keer tegen dit middel. In deze gevallen is het beter het 

 middel niet verder te reiken , dewijl men alsdan zeer 

 fpoedig verontrustende verfchijnfelen te wachten heeft. — 



Wordt het middel alsdan echter langer voortgebruikt , 

 dan tast hetzelve ligtelijk het zenuwftelfel aan, en er 

 ontftaan groote angst, duizeligheid , groote negrflagtig- 

 heid , vermoeidheid , zwaarte door de leden , hoofdpijn , 

 verflagenheid , matheid, moedeloosheid , onrust en andere 

 met hypochondrie overeenkomende zenuwachtige verfchijn- 

 felen. Verder krampen, moeijelijke ademhaling, verfnel- 

 de pols , hartklopping , drooge menigvuldige hoest , pijn^ 



Hj- 



