C * ) 



Het I odium is kenbaar door de volgende eigenfchappen : 

 het komt bij gewone temperatuur voor in de gedaante 

 van kleine potlood-blaauwe of grijsachtig glinfterende 

 plaatjes, en kleine octaeders. De reuk van deze ftof 

 komt met dien van de zoutftofhoudende zwavel of ook 

 wel chlorine overeen ; dezelve fmaakt fcherp , wrang ; 

 is niet brandbaar ; geleidt de electriciteit niet ; kleurt de 

 huid zoo ook papier bruingeel, doch deze kleur is niet 

 onuitwischbaar en verdwijnt , naarmate de Iodine vervliegt. 

 Het verftoort de plantenkleuren zwak , en lost zich in 

 alcohol , aether en onderfcheidene zuren , alsmede in 

 vette olien meer of minder op. Het eigendommelijke 

 hierblj is, dat het niet als zuur reageert. Verwarmd 

 wordende, fmelt de drooge Iodine bij io7 p (op de hon- 

 derddeelige fchaal), vervlugtigt onder de gedaante van 

 fchoone violette dampen , kookt by 175 , en vormt 

 bij verkoeling weder gemelde plaatjes. Het fpecifiek ge- 

 wigt is = 4,946 bij 86,5 9 en dat der dampen = 8,695. 

 Mengt men de Iodine met water , dan laat deze zich 

 ook gemakkelijk met hetzelve verdampen; ook in eene 

 drooge lucht verdampt zij allengskens, doch fpoediger 

 in eene vochtige. In koud water is flechts eene geringe 



hoe- 



Cassola, Med, Chir. Zeitung 1824. III. f. 412. Vauquelin, in 

 trommsdorff's Journal der Pharmacie. Band XL St. 1. Ibid. 

 Band XII. Heft 1. Ibid. Band XIII. St. 1. Band XXIV. St. 2. 

 Goebel, in buchner's Repertorium filr die Pharmacie, Band. XI. 

 Heft 2. Band XIV. Heft 2. f. i;6. Heft 3. f. 476. A. monten, 

 Observations circa Iodinum in Fuco yes-iculoso, Lund. 1823. 4 . 

 Kuenzli, iiber die Iodine. Winterthur 1826. f. 11. J. b. fried- 

 Reich, Notizen iiber Batjern's Bader und Heilquellen, Niirnb. 

 1827. 8°. O. seiler, in hufeland' s Journal der Prakt, Heilkunde, 

 1827. Jan. 



A 5 



