( 177 ) 



den. Het aantal van filicaten is derhatvd zeer gfoot t 

 men kan hier volltrekt geene grenzen bepalen , en er be* 

 ftaat geen zoo vast verzadigings punt als bij andere lig* 

 chamen. De mceste bekende filicaten zijn ook zoodanig 

 zamengefteld , dat , onder gunftige omftandigheden , nog 

 grondlloffen , in grooter of kleinef hoeveelheid i daar- 

 mede in verbinding komen kunnen* 



Van de meeste filicaten maakt de kleiaarde een wezen-* 

 lijk beftanddeel uit , en , offchoon deze aarde tot de 

 zvvakfte grondfloffen behoort , zoo (telt zij nogtans met 

 de kiczelaarde onderfcheidene verbindingen daar , die 

 moeijelijk vanddngefcheiden kunnen worden , gelijk ons 

 onder andere de Andalufit. Disthcn^ en onderfcheidene 

 foorten van klei bewijzen. Bijzonder opmerkelijk is het, 

 dat geen kleiaarde-lilicaat in loogzout kan worden opge* 

 lost ^ daar toch ieder van deze beide aarden op zich zel- 

 ve daarin oplosbaar is. Voegt men derhalve beide oplos- 

 fingen bijeen , zoo fcheiden zij zich weder , met elkan* 

 der vereenigd , onder de gedaante van eene flijmige zelf* 

 ftandigheid , af , en er blijft in het vocht bijna niets 

 meer over, vvanneer niet de eene of de andere in te 

 groote hoeveelheid voorhanden was. Dit nederploffel is 

 evenwel niet, gelijk guyton morveau meende , flechts 

 eene verbinding van kiezel- en kleiaarde > maar bevat , 

 Zoo als Ik reeds bij eene andere gelegenheid gezegd heb, 

 eene aanmerkelijke hoeveelheid loogzout fcheikundig ge* 

 bonden , en komt dikwijls de leucit % met opzigt tot 

 deszelfs fcheikundige zamenftelling, zeer nabij. Wanneef 

 een kleiaarde-filicaat, b. v. porfeleinaarde, aanhoudend 

 met kaliloog wordt gekookt , zoo neemt het insgelijks 

 veel loogzout in zich op en verbindt zich fcheikundig 



M daar- 



