C 188 ) 



kleiaarde vervangen wordt; er kan dan zelfs naar even- 

 redigheid minder kiezelaarde voorhanden zijn , zonder 

 dat de ftof ophoudt voor cement te dieuen. £en bewijs 

 liiervoor levert ons onder anderen de prchnit op. Deze 

 bevat in ioo deelen , 44 kiezelaarde, 27,2 kalk, 24,5 

 kleiaarde, en 4,3 water, en is derhalve bijna een onzij- 

 dig filicaat. De zuren wederftaat hij hardnekkig ; doch , 

 is hij ftcrk gegloeid of gefmolten geworden , zoo wordt 

 hij volkomen in zoutziuir opgelost en vormt dene gelei. 

 Met loogzqut wordt hij dan in bet water zeer hard , 

 terwijl hem deze eigenfehap bijna geheel ontbreekt , wan- 

 neer hij niet vooraf door bet viuir is gegaan. 



YVanneer de verhouding van de kiezelaarde grooter is , 

 dan in de prehnit , en haar zamenhang een zeker punt 

 niet te boven gaat , zoo valt de uitkomst nog gtinftiger 

 uit , gelijk mij dit de Desmin (/li/b/t) be wees , die 00k 

 in den ongebranden (hat een goed cement oplevert. 



De feklfpath zou , uit aanmerking van zijne fcheikun- 

 dige zamenftelling , tot de beste cementen moeten behoo- 

 ren, indien hij niet een zoo fterk zamenhangend lig- 

 chaam was (*); doch nu ftaat hij, in dit opzigt , op 

 den laagllen trap. Dat evenwel de kalk niet zonder alle 

 uitwerking op hem is, zag ik daaruit, dat hij daarmede 

 toch, binnen den tijd van 10 maanden, bijna de hard- 

 heid van gyps had aangenomen , en met zoutzuur eene 

 gelei vormde, hetgeen mij inderdaad zeer verraste. Wan- 

 neer hij gefmolten wordt , bindt hij veel fpoediger en 

 fterker met kalk en kan tot de cementen van middelbare 



deugd- 



C*) Hij wordt zelfs van het zwavelzuur, by kokende hkte, niet 

 merkbaar aangedaan. 



