Azië, de Indische archipel en Noord- Amerilia hebben hunne rijke bijdragen allengs 

 geleverd. Ziüd-Amerika bragt menigen vorm der Cyprinodontoïden aan het licht, 

 en zelfs Afrika voegde enkele tientallen soorten bij die der overige werelddeelen. 



Nog geen 30 jaren geleden evenwel bedroeg het aantal bekende soorten nog geen 

 nog geen vierde gedeelte van het tegenwoordige. 



In 1843 was het cijfer der soorten tot ongeveer 500 geklommen. 



In het begin van het tegenwoordig decennium schatte men het reeds op ruim C50, 

 en de talrijke nieuwe vormen, in de jongste jaren van den Indischen archipel en 

 Oost-Azië en van Noord-Amerika bekend geworden , doen voorspellen , dat het thans 

 bereikte cijfer van meer dan 1100 soorten, nog op verre na niet uitdrukt het getal der 

 werkelijk op de aarde levende. Latere tijden zullen ongetwijfeld nog honderden nieuwe 

 vormen aan het licht brengen. 



De belangrijke ontdekkingen der laatste jaren hebben een nieuw licht doen op- 

 gaan over de geographische verbreiding der Cyprinen. Men meende ze vroeger tot 

 het noordelijk halfrond beperkt te zijn. De heer Agassiz schreef zelfs nog in 1850 

 (Lake Superior p. 353) // 1 am not aware that any of these fishes have ever been 

 // noticed in the waters of the southern hemisphere; nor do they extend anywhere 

 // far beyond the limits of the temperate zone, as it is well ascertained that they 

 // are most nuraerous in the rivers and lakes of Central Europe and Central Asia and 

 // Northern America. Indeed , it is so much their natural home , that they do .not 

 f seem to occur in the northernmost freshwater strearas nor anywhere in the tropics , 

 // except in very great altitudes, where recently a few have been found in the Andes". 

 Hoezeer nu ook deze meening van een der grootste ichthyologen blijkbaar niet 

 steunde op den stand der kennis in gezegd jaar, als wanneer het reeds bewezen 

 was, dat de lage landen van zuidelijk Bengalen en Hindostan en Pegu meerdere 

 Cyprinen voeden, terwijl ook reeds zuid-afrikaansche en javasche vormen der orde, 

 dus van het zuidelijk halfrond, waren beschreven, bleef toch de stelling gegrond, 

 dat voornamelijk de gematigde streken van het noordelijk halfrond als de hoofdba- 

 kermat der Cyprinen waren te beschouwen. Doch ook deze stelling schijnt hare waarde 

 grootendeels te hebben verloren, sedert het gebleken is, dat de evennachtlijnstreken 

 der Soenda-eilanden niet alleen een zeker aantal soorten van Cyprinen herbergen, 

 maar dat zij daar zelfs zoo talrijk zijn, dat de soorten van Cyprinoïden alleen er ineer 

 dan 13 procent uitmaken van het geheele aantal bekende thans levende soorten ; eene 

 verhouding, welke, in aanmerking genomen het betrekkelijk nog weinig onderzochte 

 der zoete wateren van de Soenda-eilanden, zeer zeker nog op verre na niet uitdrukt 

 den wezenlijken rijkdom dier wateren aan Cyprinoïden en welke verhouding voorts 

 alleropmerkelijkst moet voorkomen, wanneer men in het oog houdt, dat de eeuwen 



