kende vindplaats tot heden toe is Jedo, de hoofdplaats van Japan, in welker 

 zoete wateren nog eene Aplocheilos leeft. 



In het zuidelijk halfrond is deze verhouding eenigzins anders. In Afrika schij- 

 nen de Cyprinodontoïden weinig minder zuidelijk te gaan dan de Cyprinoïden , ver- 

 mits eene -Hydrarg^ra van Quellimane in Mossambique vermeld is. In den In- 

 dischen Archipel hebben de Cyprinodontoïden hare zuidelijke en oostelijke grens, 

 evenzeer als de Cyprinoïden , in Borneo en Suraatra. 



Maar in de nieuwe wereld zijn de grenzen geheel anders getrokken. Terwijl de 

 Cyprinoïden zuidelijk Mexiko niet overschrijden en de Antillen niet bereiken , en 

 alzoo ver noordelijk van de evennachtslijn verwijderd blijven, gaande Cyprinodon- 

 toïden door Centraal-Amerika en de Antillen naar Zuid-Amerika, om eerst hare 

 beo;renzinor te vinden in Uraaruav en La Plata. Alhoewel van Noord-Amerika 

 meer soorten bekend geworden zijn dan van Zuid-Amerika, laat zich verwachten, 

 dat de zuidelijke helft der nieuwe wereld niet minder vormen voedt dan de noor- 

 delijke. In allen gevalle bezit zij de merkwaardigste vormen, de Orestiasinen en 

 Anablepinen. 



De oude wereld is , in verhouding tot de nieuwe , arm aan Cyprinodontoïden , 

 vermits van Amerika thans reeds 3 maal meer soorten bekend zijn dan van ge- 

 heel het oostelijk halfrond. 



Zoo lang men nog slechts eenige weinige soorten van Cyprinen kende, kon men 

 zich vergenoegen met ze tot zeer enkele geslachten te brengen. 



Artedi nam slechts 3 geslachten van Cyprinen aan, Cyprinus, Cobitis en Ana- 

 bleps, geslachten, welke aan de subfamiliën Cypriniformes en aan de familie der 

 Cyprinodontoïden beantwoorden. Voortreffelijk werd zijn geslacht Cyprinus, naar 

 de hem bekende soorten, gekenmerkt: door 3 kieuwstralen, in het midden zamen- 

 gesnoerde zwemblaas, tandeloozen bek en // ossa duo in faucibus inferioribus ser- 

 rata et dura pro dentibus, quibus superne unicum os ovale seu moUius respon- 

 det." Cobitis is door Artedi naast Cyprinus gesteld, maar de verwantschap van 

 Anableps met beide werd door hem niet opgemerkt. 



Linneus loste het geslacht Anableps in Cobitis op en bedierf het geslacht verder, 

 door er ook in op te nemen eene Poecilia, alsmede Houttuyn's Cobitis japonica. 

 Overigens plaatst Linneus Cobitis en Cyprinus in zijne afdeeling Abdominales zoo 

 ver mogelijk van elkander, en wijzigde de diagnose van Cyprinus van Artedi zonder 

 haar te verbeteren. 



In zijne // Historiae piscium naturalis promovendae missus quintus" (1749), on- 

 derscheidde J. Th. Klein de geslachten Cyprinus , Brama , Mystus e« Leuciscus. 

 Het eerste beperkte hij tot echte Cyprininen, waarbij hij echter ook eenige Poma- 



