11 



De belangrijkste werken van den nieuwen tijd over de Cyprinen zijn zeker die van 

 den heer Valenciennes en van J. Heckel. 



De drie deelen der groote Histoire naturelle des Poissons , welke over de Cyprinen 

 handelen, dagteekenen van 1842 tot 1846, en Heckel's Fische Syriens en zijne 

 //Nachtrage" daarop, van de jaren 1843 tot 1847. 



De heer Valenciennes nam de familiën van den heer Agassiz niet aan, evenmin 

 als vele der reeds in de wetenschap gevoerde genera. Hij bleef, even als Cuvier, 

 de Cyprinen als eene enkele familie beschouwen, maar hij bragt eene aanmerke- 

 lijke hervorming in de diagnosen der geslachten en voegde aan de Cyprinoïden toe 

 de geslachten Dangtla, Rohita, Capoëta, Catla en Sclerognathus , en aan de Cypri- 

 nodontoïden het merkwaardige geslacht Orestias, alsmede het door hem buiten de 

 Cyprinoïden geplaatste geslacht Panchax, hetwelk Van Hasselt reeds Homalopsis 

 had genoemd, doch niet beschreven. 



Heckel's arbeid, in zijne Fische Syriens, voor zooverre die de Cyprinen in het 

 algemeen behandelt, is van een' meer zuiver systematischen aard en bepaalt zich 

 tot de onderfamilie der Cypriniformes. 



De heeren Agassiz en MacClelland waren Heckel voorgegaan in de waardering van 

 de bijzonderheden van het tandenstelsel en van de betrekkelijke lengte van het 

 darmkanaal, ter bepaling van de geslachten en van hunne onderlinge verwantschap- 

 pen. Maar Heckel ging veel verder, wat het tandenstelsel betreft, en beproefde 

 zelfs naar den bij zonderen bouw en rangschikking der keelgatstanden de talrijke 

 door hem aangenomene geslachten te bepalen. 



In het overzigt, in 1843 door Heckel gegeven, splitst hij de Cypriniformes eerst 

 in twee hoofdgroepen, de Macroentri en Brachyentri. De Macroentri verdeelt hij dan 

 in twee groepen, in die met u dentes excavati" en in die met // dentes masticatorii." 

 Evenzoo verdeelt hij de Brachyentri in die met //dentes uncinato-subraolares" en 

 die met //dentes uncinato-subconici." Elk dezer ondergroepen splitst hij dan nog in 

 kleinere groepen , voornamelijk naar de bijzondere gedaante der tanden, zoodat het 

 geheel verdeeld is in 13 zoodanige kleinere groepen. 



Hoezeer nu de keelgatstanden der Cyprinoïden een voortreffelijk hulpmiddel aan- 

 bieden bij de bepaling van vele geslachten en zelfs van hunne onderlinge verwant- 

 schappen, ging Heckel toch te ver, door meerdere nieuwe geslachten bijkans uit- 

 sluitend op geringe bijzonderheden van het tandenstelsel te gronden en hij heeft 

 dat later zelf increzien. 



Het aantal der door Heckel in 1843 voorgestelde nieuwe geslachten is aanmerke- 

 lijk. Zelfs na aftrekking van Osteobrama, Cyrene, Scaphiodon , Leucosomus en Glos- 

 sodou , van welke de vier eerstgenoemde rt^ds ouder de namen llohtee , Dangila , Orei- 

 nus en Luxilus door andere ichthyologen in de wetenschap waren gevoerd , terwijl het 

 laatste geheel buiten de orde valt, blijven nog de genera Cyprinion , Luciobarbus, ïso- 



