13 



Hiermede was eene derde groote schrede gedaan in natuurlijke rangschikking der 

 Cypriniformes. 



Heckel bragt alle soorten , bij welke de onderkaak in een' dunnen kraakbeenigen 

 rand overgaat, tot zijne Temnochilae, en alle overige tot zijne Pachychilae. Deze laatste 

 liet hij verder onaangeroerd , doch zijne Temnochilae splitste hij in twee onderafdee- 

 lingen, gegrond op het al of niet aanwezig zijn van lippen. Tot de groep, bij welke 

 de lippen aanwezig zijn, bragt hij de geslachten Labeo Cuv., Rohita Val., Tylogna- 

 thus Heek., Discognathus Heek. en Cyrene Heek. — tot de groep zonder lip (onderlip) , 

 de geslachten C3^prinion Heek., Dillonia Heek., Schizopyge Heek., Scaphiodon Heek., 

 Gymnostomus Heek., Aspidoparia Heek. en Chondrostoraa Ag, geslachten, welke 

 hij nog onderrangschikte naar het al of niet aanwezig zijn van een' beenigen straal 

 in de rugvin en naar de gedaante en formule der keelgatstanden. 



Behalve de geslachten Dillonia , Schizopyge en Aspidoparia stelde Heckel in 1847 

 nog een nieuw geslacht der Pachychilae op, hetwelk hij in de Addenda en Corri- 

 genda op zijn Fische Syriens met den naam van Mola bestempelde. 



De betere kennis der Cypriniformes is aan de studiën van Heckel grootelijks 

 verpligt en zonder twijfel zou zijn stelsel in de bijzonderheden vollediger uitge- 

 werkt zijn geworden , indien hij had kunnen beschikken over zoovele zuid-aziatische, 

 indisch-archipélagische en noord-amerikaansche vormen met merkwaardigen kaak- ea 

 lipbouw, welke eerst na zijnen arbeid voor het eerst of beter zijn bekend geworden. 



Tusschen de jaren 1842 en 1846 stelde de Prins Charles Lucien Bonaparte nog op 

 het geslacht Gardonus met de subgenera Pigus, Gardonus en Cephalus, en voorts 

 in het genus Leucos het ondergeslacht Cenisophius, in het geslacht Scardinius het 

 subgenus Hegerius en in het genus Leuciscus het ondergeslacht Microlepis. Geen 

 dier namen echter is door de nieuwere ichthyologen aangenomen. 



De Cyprinodontoïden werden door Heckel in het jaar 1848 nog verrijkt met het 

 geslacht Xiphophorus , en in hetzelfde jaar ook stelde de heer Agassiz, in de Cypri- 

 noïden, zijn geslacht Rhinichthys voor. 



In het tegenwoordig decennium werden weder groote voortschreden gemaakt in 

 de kennis der Cyprinen. 



Zeer talrijke vormen, vooral noord-amerikaansche en indisch-archipelagische , 

 kwamen het aantal der bekende verdubbelen en talrijke nieuwe geslachten ook 

 werden weder voorgesteld. 



De opvattingen omtrent de waarde dier geslachten liep zeer uiteen, en terwijl 

 men aan den eenen kant geneigd was bijkans alle de talrijke nieuwere genera te 

 verwerpen en ze hoogstens met den rang van ondergeslachten in de spaarzame oude 

 geslachten op te lossen, ging men aan den anderen kant tot een ander uiterste over, 

 door geslachtskenmerken te vinden in zoo weinig beteekenende bijzonderheden der 

 bewerktuiging, dat het inderdaad dreigde moeijelijk te worden aan het aantal der 

 op te stellen genera andere grenzen te stellen dan die der soorten. 



