236 



iü het noorden van Azië, Europa en Afrika, ja zelfs tot in Mexico. 



Die verbreiding is evenwel niet zoo groot voor de groepen. 



Zoo de Catostoininen al niet in volstrekten zin tot Noord-Amerika beperkt zijn, 

 vindt men toch slechts een enkele van hare meer dan vijftig bekende soorten in 

 het niet ver van Amerika verwijderd gedeelte van Noord-Azië. 



üe Cyprininen zijn echte buitenkeerkringsvisschen van het oostelijk halfrond en 

 gaan slechts in de, overigens buiten de keerkringen wortelende, stroomgebieden 

 van Zuid-China tot in de warme luchtstreek. 



De Barbinen daarentegen bevinden zirh allerwege met de Catostominen en Cv- 

 prininen te zamen en strekken zich, door de keerkringeu heen, tot in de zuidelijke 

 gematigde klimaten uit. 



Het aantal thans bekende Cheilognathinen bedraagt meer dan 700 soorten. Meer dan 

 600 dier soorten, en alzoo meer dan de helft van alle bekende Cyprinen , behooren tot 

 de Barbinen, terwijl het aantal der Catostominen weinig meer dan 50 en dat der 

 Cyprininen weinig meer dan 30 soorten beloopt. 



Het zijn ook de Barbinen vooral, welke rijk zijn aan generische typen. Die der 

 Cyprininen zijn slechts twee in getal, Cyprinus en Carassius, bij welke enkelen ook 

 nog Carpio aannemen. De Catostominen, tijdens hare ontdekking door Lesueur 

 alle zamen gevat in zijn geslacht Catostomus, zijn spoedig daarna in meerdere ty- 

 pen ontleed. Rafinesque herkende de typen Moxostoma, Carpiodes, Cycleptus en 

 Ichthyobiis; de heer Agassiz Bubalichthys, Ptychostomus en Hylomyzon; en de 

 lieer Girard Acomus en Minomus. j\Iaar in de Barbinen zijn meer dan 60 generische 

 typen aan te nemen , Welke alle aan de geslachten Barbus, Gobio, Tinoa, Cirrhina, 

 Abramis en Leuciscus van Cuvier's Règne animal zijn ontleend. 



Talrijke ichthyologen hebben tot de opstelling van die typen bijgedragen , zelfs 

 wanneer men buiten beschouwing laat die genera, welke niet aannemelijk zijn of 

 met andere in beteekenis overeenkomen. 



Hamilton Buchanan gaf het geslacht Chela. 



Aan Rafinesque heeft men de aanwijzing te danken van Luxiius, Plargyrus, 

 Semotilus en Chrosomus. 



Van Hasselt wees op de generische beteekenis van Harapala. 



De heer Rüppell duidde de generische waarde aan van Labeobarbus. 



De heer Agassiz merkte op, de geslachten Rhodeus, Phoxinus, Aspius, Ptycho- 

 cheilus en Plybopsis. 



Aan den heer MacClelland had men te danken de aanwijzing van Systomus, Ra- 

 coma, Opsarius en Perilarapus, gelijk als die van Rohtee aan den kolonel Sykes. 



Swainson ontdekte de waarde als geslacht van Chedrus en Esomus. 



Heckel wees op nog andere generische typen in Aulopyge, Schizothorax, Acan- 

 thobraraa, Leucosomus, Argyreus, Phoxinellus, Amblvpharyngodon (Mola Heek.). 



