262 



oudere en daardoor heeft dit gedeelte der kennis van de Cyprinen thans ook reeds 

 een geheel ander aanzien gekregen. 



Veel laat zich echter afdingen op de waarde van talrijke dier nieuwe geslachten. 



Het is vooral bij de Barbinen , dat men te ver gegaan is met de schepping van 

 nieuwe geslachten op grond van onbeduidende wijzigingen in het tandenstelsel. 

 Heckel werd daarin nog overtroffen door de heeren Agassiz en Girard. 



Gewis heeft ook het tandenstelsel zijne waarde bij de stelselmatige rangschik- 

 king der Barbinen, maar niet zoodanige, dat een gering verschil in de reijen en 

 in de gedaante der tanden gewigtig genoeg mag geacht worden om met voorbij- 

 zien van de overige natuurlijke verwantschapen der soorten, daarop alleen de ge- 

 slachten te vermenigvuldigen , en het zal dan zeker ook blijken , dat vele op die 

 wijze ontworpen geslachten, onhoudbaar zijn. 



De Barbinen bieden echter, buiten het tandenstelsel, meerdere kenmerken aan, 

 waardoor men in staat gesteld- wordt ze beter te groeperen , dan tot dus verre 

 is geschied. 



Een voortreffelijk kenmerk vindt men in de gedaante van het voorste gedeelte 

 des ligchaams. De buik is bij de meeste Barbinen voor de buikvinnen plat, eene 

 min of meer breede ondervlakte aanbiedende, op welke men bij de geschubte soor- 

 ten van 3 tot meer overl^ngsche schubreijen kan waarnemen. Bij vrij talrijke an- 

 dere echter is de buik mesvormig zamengedrukt, vormt in stede van eene platte on- 

 dervlakte slechts eene scherpe kiel, en de buikvinnen zijn daar niet aan den on- 

 derrand des ligchaams maar aan de zijden boven de buikkiel ingeplant. Men kan 

 deze beide groepen noemen Amhlygastri en Oxygastri. 



De Oxygastri omvattende de 5 geslachten Smiliogaster Blkr, Culter Basil, Lau- 

 buca Blkr , Ghela Buch. en Macrochirichthys Blkr, welke zich verder scherp laten kenmer- 

 ken door het al of niet aanwezig zijn van een' getanden of ongetanden rugdoorn, 

 de plaatsing der rugvin voor of boven de aarsvin , den bouw der kaken , de beschub- 

 bing, de gedaante der zijlijn en der buiklijn, enz. 



Bij het zoeken naar vaste kenmerken om de Amblygastri in ondergroepen te split- 

 sen ontmoet men talrijke moeijelijkheden. 



In het tandenstelsel zijn die kenmerken niet te vinden, tenzij men de natuur- 

 lijke verwantschappen geheel zou willen verbreken. 



Zoo b. V. vindt men driereijige tanden bij Barbus, Rohtee, Catla, Luciosoma , 

 Opsarius, Rasborichthys, enz; tweereijige tanden bij Meda, Aspius , Gobio, Argy- 

 reus, Phoxinus, enz ; éénreijige tanden bij Tinca, Aulopyge Acanthobrama , Rhodeus , 

 Esomus, enz., geslachten, welker natuurlijke rangschikking eene geheel andere is. 



In de voeldraden vindt men die kenmerken nog minderen zelfs zijn deze, op zich 

 zelve genomen, niet voldoende bij de vaststelling van de geslachten, vermits bij meer- 

 dere natuurlijke geslachten, zooals Cyclocheilichthys , Hypselobarbas , Systoraus, Lu- 



