431 



nata. Maxilla inferior maxilla siiperiore non brevior symphysi vulgo 

 tuberculo osseo uncinata. Oculi superi, membrana palpebrali non ve- 

 lati. Pinna dorsalis pauciradiata supra vel plerumque post pinnas ven- 

 trales incipiens et paulo ante vel supra pinnam analem desinens , ra- 

 dio simplice postico toto cartilagineo. Pinnae pectorales capite brevi- 

 ores. Pinna analis pluriradiata dorsali longior. Linea lateralis valde 

 curvata lineae ventrali magis quam lineae dorsali approximata. Den- 

 tes voratorii 2.3.5/5.3.2, vel 2.3.4/4.3.2. 



Subg. Shacra Blkr. — ■ Cirri rostrales et supramaxillares. 

 // Bendilisis Blkr. — Girri supramaxillares tantum. 

 '/ Opsarius Blkr. — Cirri nuUi. 



Aanm. Het geslacht Opsarius werd het eerst voorgesteld door den heer MacCIel- 

 land, doch niet geheel in denzelfden zin als het hierboven omschreven is. Hij 

 begreep er ook onderde soorten van Chela, welk geslacht reeds vroeger door Bucha- 

 nan en Cuvier was aangenomen, soorten overigens, welke van die van Opsarius, 

 hier aangenomen , aanmerkelijk afwijken. 



Het is lüoéijelijk de grenzen vast te stellen tusschen Aspius en Opsarius. De 

 verschillen schijnen voornamelijk daarin gelegen te zijn , dat het ligchaam bij Op- 

 sarius aanmerkelijk meer zamengedrukt en ook slanker van gedaante is met de buik- 

 lijn boller dan ruglijn , en dat de keelgatstanden er op drie reijen zijn geplaatst. 



Ik ken het geslacht niet naar de natuur. Het' schijnt in den Indischen archi- 

 pel niet voor te komen, maar daarentegen in talrijke soorten vertegenwoordigd te zijn 

 in de wateren van Zuid-Azië en de Japansche eilanden^ terwijl eene soort tot zelfs 

 in de Nijl schijnt voor te komen. 



Verre weg de meeste soorten zijn zonder voeldraden. Ik heb deze alle gebragt 

 tot het subgenus Opsarius, terwijl ik voor de soorten met twee voeldraden voor- 

 stel den subgenerischen naam Bendilisis en voor die met vier voeldraden dien 

 van Shacra. De talrijke soorten loopen in meerdere bijzonderheden overigens nog 

 uiteen, vooral echter ten opzigte van de inplantingsplaats der rugvin. Bij de ja- 

 pansche soorten is de rugvin boven de buikvinnen ingeplant, wat ook bij eenige 

 bengaalsche soorten het geval is. Meestal echter begint de rugvin op geringe- 

 ren of grooteren afstand achter de buik vinnen en eindigt veelal eerst boven het 

 voorste gedeelte der aarsvin. Onder de japansche soorten zijn er eenige, welke 

 meer aan die van de soorten van Aspius beantwoordende vormen bezitten , doch 

 zij verschillen er toch vrij scherp van door boven de buikvinnen beginnende rugvin 

 en driereijige keelgatstanden. 



