432 



Het is intusschen mijue meening, dat eene algeheele herziening noodig is van 

 de soorten , na de in dezen arbeid voorgestelde zamentrekking der geslachten tot de 

 genera Abramis, Scardinius, Leuciscus, Alburnus, Aspius en Opsarius gebragt, en 

 daarbij grondslagen te zoeken voor hunne betere bepaling. 



Leptobarbüs Blkr. — Slankkarper. 



Corpus oblongo-elongatum compressum , squamis magnis vestitum , 

 dorso humili angulato. Maxillae labiis teretibns simplicibus inclusae, 

 superior parum antrorsum protractilis. Cirri 4 rostrales et suprama- 

 xillai'es. Rostrum acutum depressum non ante os prominens. Os sub- 

 orbitale anterius pentagonum apice acuto sursum spectante. Os an- 

 ticum rietu obliquo vix ante oculum desinens , ore clauso formam ferri 

 equini referente. Maxilla inferior maxilla superiore brevior symphysi 

 tuberculo nullo. Sulcus postlabialis utroque latere margini maxillae 

 libero parallelus , non cum sulco lateris oppositi unitus. Apertura bran- 

 chialis sub praeoperculo desinens. Pliea analis squamis majoribus ve- 

 stita nulla. Linea lateralis leviter curvata. Pinna dorsalis supra pinnas 

 ventrales incipiens et longe ante pinnam analem desinens , basi alepi- 

 dota, radio simplice postico flexili toto f ere cartilagineo. Pinna analis 

 pinna dorsali brevior. Dentes pharyngeales cochleariformes facie mas- 

 ticatoria marginibus pluricr^nulati 2.3.5/5.3.2. 



Aanm. Ik beschouw thans als tot een eigen genus te behooren de soort, welke 

 ik reeds in het jaar 1851 onder den naam van Barbus Hoevenii beschreef. De 

 buigzame kraakbeenige achterste verdeelde rugvinstraal, de platte scherpe snuit^ 

 de schuinsche bekspleet en de gekorvene kaauvvvlakteranden der keelgatstanden ver- 

 wijderen haar uit het geslacht Barbus, terwijl deze kenmerken, in verband met 

 den geheel schubloozen rugvingrond, verbieden haar te plaatsen onder een der 

 overige nabij Barbus staande geslachten. De algemeene bouw en habitus doen het 

 geslacht meer naderen tot Luciosoma en Rasbora, van welke het overigens nog 

 door gewigtige kenmerken verschilt. De onderkaaksbeenderen , van onderen gezien, 

 vormen er te zamen een volkomen hoefijzer, latende beide takken eene langwerpig 

 ronde ruimte tusschen elkander over. Er zijn slechts 3 onverdeelde rugvinstralen 

 en niet vier, zoo als bij Barbus en verwante geslachten. 



Ik ken tot nog toe geene tweede soort van dit geslacht, hetwelk volgens den 

 tegenwoordigen stand onzer kennis, tot Sumatra en Borneo beperkt is. 



