. May 29. 1852.] 



NOTES AND QUERIES. 



ms 



DODO QUERIES. 



(Vol. i., p. 261.) 



In answer to Mr. Strickland's third Query, 

 I beg to inform him that among the original 

 authors who speak of the Dodo as a living bird, 

 Johan Nieuhot" merits a place. His work is en- 

 titled : 



"Johan Nieuhofs gedenkweerdige BrasHiaense zee 

 en Lantreize, behelsende alhetgeen oj) dezelve is voorge- 

 vallen : benefFens een bondige beschrijving van gantsch 

 Neerlants Brasil, zoo van lantschappen, steden, dieren, 

 gewassen, als draghten, zeden en godsdienst der inwoon- 

 . ders ; en insonderheit, een wijtloopig verhael der merk- 

 waardigste voorvallen en geschiedenissen, die zich, 

 geduurende zijn negenjarigh verblljf in Brasil, in 

 d'oorlogen en opstant der Portugesen, tegen d'onzen, 

 aich sedert het jaer 1640 — 1649 hebben toegedragen. 

 Doorgaens verciert met verscheide afbeeldingen, na't 

 leven aldaer geteicent, Te Amsterdam, voor de 

 Weduwe van Jacob van Meurs, op de Keizersgracht, 

 anno 1682." 



This work, although published in six languages, 

 and several times reprinted, adorned with a hun- 

 dred exquisite engravings, and portrait of the 

 author, seems to be no longer generally known. 

 It was dedicated to Nikolaes Witsen, burgomaster 

 and councillor of Amsterdam ; and the licence 

 granted to Jacob van Meurs, the 14th Dec. 1671, 

 by the states of Hollandt en Westvrieslandt, js 

 signed " Johan de Wit." 



The copy in my possession consists of two parts 

 in folio, bound together in parchment, furnished 

 with two indexes, which however do not mention 

 all the volume contains, for we look in vain for 

 the name Dodaers, Dodo, or Dronte in the indexes ; 

 and yet we find in the second part, p. 282., a well- 

 executed representation of this bird, and on the 

 following page we read : 



" Dronte of Dodaers. 

 " Op het eilant Mauritius inzonderhelt, houdt zeker 

 vogel van een wonderlijke gestalte, Dronte, en by d'on- 

 zen Dodaers genoemt. Hy is van groote tussehen een 

 vogel-struis en Indische Hoen ; en verschilt in gestalte, 

 en komt ten deele daer mee over- een, ten aenzien van de 

 veeren, pluimen en staert. Hy heeft een groot en 

 wanstaltigh hooft met een vel bedekt, en verbeelt dat 

 van een koekoek : d'oogen zijn groot en zwart: dehals 

 krom, vet, en steekt voor uit. De bek is boven mate 

 lang, sterk en blaeuwachtigh wit : behalve d'einden : 

 waer van d'onderste zwartachtigh, een bovenste geelach- 

 tig zijn. en beide spits en krom. Hy spert den bek 

 leelijk en zeer wijt open, isront en vet van lijf, dat met 

 zachte en graeuwe pluimen, als die van den struisvogel, 

 bedekt is. De bulk en aers is dik, die byna op d'aerde 

 hangt: waerom, en van wegen hunnen loomen gang, 

 deez vogel Dodaers by d'onzen genoemt wort. Aen 

 beide zijden zitten eenige kleine pluymige pennen, in 

 plaetse van vleugels, uit den gelen witachtigh, en achter 

 aen den stuit, in plaetse van de steert, vijf gekrulde 

 penne-veeren van een zelve kleure. De beenen zijn 



geelachtigh en dik ; maer zeer kort : doch met vier vaste 

 en lange pooten. Deze vogel is Jangzaem van gang en 

 dom, en laet zich lichtelijk vangen. Het vieesch, 

 inzonderheit dat van den borst, is vet en eetbaer. Hy 

 is zoo zwaer, dat hondert menschen aen drie of vier 

 Dronten genoegh t'eeten hebben. Het vieesch van 

 d'ouden is, zoo niet gaer gekookt is, zwaer om te 

 verteeren. Het wort ook ingezouten. Veelijts hebben 

 zy een grooten en herden steen in de mage, die holach- 

 tigh en evenwel hart is." 



Should Mr. Strickland wish further informa- 

 tion concerning the work of Johan Nieuhof, I shall 

 ever be happy to oblige him. 



J. M. van Maanen". 



Amsterdam. 



[From our Dutch cotemporary, De Navorscher, by 

 whom similar replies have been received from H— o 

 and G. P. Roos.] 



THE HEAVY SHOVE. 



(Vol.v., p.416.) 



Like your correspondent Me. Clabk, I too 

 have kept a sharp look-out for this curious piece 

 ascribed to Baxter; but having been unable to 

 track it, I had long since come to the conclusioa 

 that its existence was apocryphal. 



The Rev. James Graves, in his Spiritucd Quixote^ 

 written to ridicule Moravians and Methodists, 

 notes it " as a very good book of old Baxter's," 

 among several others of questionable identity, 

 forming the library of Geoffrey Wildgoose's grand- 

 mother. 



When we recollect the temptation offered in the 

 quaint and uncouth titles of the old Presbyterians, 

 we can hardly wonder at their enemies improving 

 upon them ; and in this way, it appears to me, we 

 are to account for the respectable name of Baxter 

 being popularly attached to a book which every- 

 body talks about, but which nobody has seen. 



It is again mentioned by Richard Cooksey, ia 

 his Life of Lord Somers, Worcester, 1791, and, 

 taking its existence for granted, the author is 

 astonished that Baxter, whom he extols to the 

 skies, " could so far condescend to the temper and 

 debased humour of the times as to entitle one of 

 his tracts A Shove, &c. Commenting upon this, 

 Wilson, in his History of Dissenting Churches^ 

 London, 1808, is the next who alludes to the book 

 in question, but merely to shift its authorship from 

 " the famous Richard Baxter of Kidderminster " 

 to a more obscure individual of the same name,— 

 described as " an elder (in 1692) of the Particular 

 Baptist congregation worshipping in Winchester 

 House." Of this person he says, " I know nothing 

 excepting that he appears to have been a Fifth 

 Monarchy man, and to have been far gone ia 

 enthusiasm." 



Although thus doubting that the author of the 

 Saints' Best wrote such a book as that described, I 



