VANINDie, 113 



2chdeling paullino de st. liARTOLOMfio vertaald* 

 Hct fchijnt, dat deze taal als toen haar toppunt 

 van luister bereiktc, en het zal uliedenj G. H., 

 hoop ik, niet onaangenaam zijn, bij dezelve een 

 oogenblik te vertoevcn, eene taal, wier lot gelijk 

 ftond met de Latijnfche, met welke zij gclijktijdig 

 bloeide, Hier cchter zal ik vooral uwe infchikke- 

 lijkheid behoeven, daar ik, in Oosterfche taalkunde 

 geheel onbcdrevcn, van deze weinig bekende taal 

 misfchien fpreek als een blinde van de kleuren, 

 en alleen op berigten van deskundigen moet af- 

 gaan, vooral van den geleerden schlegel en van 



HEEREN. 



De Sanscritfchc taal heeft in zeer vele woorden 

 eene trefFende overeenkomst niet alleen met de 

 Griekfche en Latijnfche, maar ook met de Hoog^ 

 en Nederduitfche , en andere westerfche talen , en, 

 hetgcen zeer merkwaardig is, veeltijds in de woor- 

 den ^ die in deze ondcrfcheidene talen dezelfde zijn. 

 De overeenkomst heeft ook niet in kiinst — of ovcr- 

 dragtelijke woorden plaats , die ligtelijk door gemeen- 

 fchap der volken zouden kiuuien ontftaan , maar meer 

 in de grondwoorden van ddne lettergreep , in de 

 teiwoorden zelfs : en niemand zal beweren , dat 

 CrHekenland ^ Rome of Jbuhschtafid op de ta^l van 

 het aloude , vroeger befchaafde Indostan dien in- 

 vloed heeft iiitgeoefend^ of dat eene taal, die den 

 ftempel der aloudheid aan het voorhoofd draagt, 

 die zesden klinkers , acht en dertig medeklinkers 

 en tien vervoegingen heeft , bij het Duitsch of 



I. H La- 



