VAN DEN DOOD, q II 



zaChtenden balfem voor dezelve te biedcn* Doch 

 hiertoe diende het 



Ule. oogpunt, waaruit de ouden den Dood be- 

 fchouwden, wanneer zij denzelven voorftelden als 

 ifroedervan den jlaap^ hetgeen zij alleen dan deden^ 

 wanneer het ontzielde ligchaam werkelijk dc zoethe- 

 den van de rust fcheen te genieten. Ook hierin 

 was hen homerus voorgegaan , en de Dood en de 

 Slaap., als AUegorifche wezens, diendcn dus om het 

 denkbeeld van Rust, hetvvelk Slaap en Dood gemeen 

 hebben, uit te drukken. 



In den tempel van Juno te Elis vond men op 

 cene kist van cederenhout een' bceldengroep , voor- 

 itellende den Slaap en den Dood , verbeeld als kinr 

 deren , lluimerende in de armen van den Nachtk 

 Beide lagen zij met de voeten kruifelings over elk# 

 ander, als zijnde de gewone wijze, waarop de ou- 

 den het denkbeeld van rust uitdrukten, doch het 

 cene kind was wit, het andere zwart, het cene lag 

 in diepen flaap , het andere fcheen flechts te flapen. 

 Dit was het gronddenkbeeld der Allegorie , hetwelk 

 de Griekfche kunftenaars met zoo vele andere van 

 HOMERUS ontleend hadden. In de bijzondcrheden 

 echter werd dit denkbeeld op verfchillende wijzen 

 uitgewerkt. Zoo vindt men op eenen ouden graf- 

 fteen te Rome , in de kunstgalerij van den kardinaal 

 ALBANi, den Slaap en den Dood voorgefteld als 

 jonge geniusfen , leunende op omgekeerde fakkels (lo). 



Op 



(lo) Schiller in zijn gedicht : Hie Cotter Crieckenlandeu 



„ Damals trat kein grasfliches Gerippe 



n Vor das ^ecc des Scerbenden \ ein Kusf 



5, Nahm 



