VAN DEN DOOD. ^ 13 



•*Hct zoudc niet moeijelijk zijn een aantal voor- 

 beclden biieen te zamelen van grafteekcncn , waarop 

 dergclijke voorflellingen van den Dood gevonden 

 worden. Doch deze , vertrouw ik , "zullen voldoende 

 zijn, om te doen zien, dat de oude Grieken en 

 Romeincn zorgvuldig alle afzigtelijke en voor het 

 gcvoel terugftootendc denkbeelden gewoon waren 

 bij himnc graven te vermijden , en daarom nooit 

 den Dood blj dczelve in zijne verfchrikkeli3khei4 

 voor te flellen. ' - 



' De oude Hebreeiiwen verbeekldcn den Dood on» 

 dcr der^gcdaante van eenen Jager, gewapend met 

 ccnen fchicht en een net, of onder dat van eenen 

 dief , die , gehuld in den mantel van den Nacht, 

 of in den zwaitcn damp eener doodelijke landziekte 

 zijne llagtofFers beloeit. Wat later , toen men bij 

 alles engelen gebrulkte , kreeg de Dood mede die 

 gedaante, en, zvvaaijende met een vlammend zwaard, 

 kwam hij den mensch zijne ziel afelfchen. 



„ Wannccr het oogenblik der ontbinding gekot 

 „ men is," dus liiidt de overlevering der Hebreeiit 

 wen, ^ dan vertoont zich de Engel des Doods 

 5, met een vlammend zwaard voor den mensch. 

 y. In vlammen gehuld ftaart hij met ftrakken blik 

 '5, den ftervendcn aan , die dezen verfchrikkelijken 

 ^9, aanblik niet ontvvijken kan. De ongelukkige ziet 

 *y, de wanden zijner woning verteerd door een ver- 

 5, flindend vum*: afgcmarteld op zijn doodbed, voelc 



9j hij 



hahetiy welke verhandeh'ng vertaald gevonden wordt m 

 het Rccueil de Pi ices Ini^ressantts sur la MphQlogk-^ 

 V((eiiey enz. f. I. 



