VAN DEN DOOD. I7 



iiike dezer voorftelling ergerden, in een mih afzig- 

 telijk geraamte veranderd werd. , 



De dood van den goddelijken Stichter des Chris- 

 tendoms gaf al verder aanleiding , dat de geraamten 

 meer en meer door de kunst vverden afgebeeld. 

 Het is bekend^ dat het kruis werd opgerigt op den 

 berg Caharie^ zijndc, volgens de beteekenis van 

 dat woord, eene plaats, bedekt met bekkeneelen 

 en doodsbeenderen. Dat kruis nu had gezegevierd 

 over graf en dood, en men meende dus door een 

 ^oodshoofd en eenige beeitderen op eene gepaste 

 ,V^ijze die overvvinning aan te duiden. Men ging 

 nog verder: men plaatfte naast het graf, hetwelk de 

 Dverwinnaar in triomf verlaten had , een geraamte , 

 woedend van fpijt over deszelfs nederlaag; en ein- 

 delijk , om nog levendiger en krachtiger die zegen- 

 rijke gebeurtenis voor oogen te ftellen , beeldde men 

 den overwinnaar af te worstelen met den Dood, 

 denzelven ter aarde te werpen , en ter neder te 

 vellen. 



Aldus verdvvaalde de kunst in den doolhof eener 

 ongeregelde verbeelding ; hare voortbrengfelen , 

 t)p dergelijke droomerijen gegrond , werden hoe 

 langer hoe ongerijtnder en wanftaltiger , en men 

 mag zich met reden verwonderen , dat, zelfs bij 

 de herleving van den goeden fmaak, nog fteeds 

 zoodanige fporen van vroegere barbaarschheid 

 behouden en telkens voor ons vernieuvvd en 

 verlevendigd zijn ; hetgeen mij van zelve leidt 

 tot het tweede gedeelte mijner befchouwing , 

 waarin ik zal trachten te bewijzen , dat de af- 

 'I. B ^eel- 



