Qd OVER DE AFBEELDING 



kracht nocli geweld, door rijkdom' nocK verftand tfe' 

 beftrijden is, te z'len . voorge field onder liet fpre-» 

 kendst af beeldfel van verlorene kracht en van ver- 

 nietigde werkzaatirheid. Of is het juist dit, wat 

 men' ons door de afbeelding van den Dood zinne- 

 Irjk wil voordellen ?' Is het misfchicn de waarheidi 

 ^ ftof zijt g'lj, en tot ftof zult gij wederkeeren ," 

 welke de kiinst in hare verhevene beeldfpraak ons 

 wil herinneren? Verre van daar, M. H. Het is^ 

 als het ware , de godheid , dat i^ , het afgetrokken 

 en gepersomficeerd denkbeeld van den Dood, en van 

 de kracht diens allesoverweldigendcn Dwingelands y 

 welke de kunst in het geraamte wil afbeelden^ 

 Hiervan ftrekt ten bewijze, dat men het geraamte 

 altijd ftaande en wel met eene fikkel ge wapend vindt , 

 om de fnelheid aan te duiden, waarmede zij hare 

 ilagtofFers ter neder velt. Dit denkbeeld was ook 

 aari de oiiden niet onbekend, en men vindt ook 

 op hiinne graven wezens met fikkels gewapend , maar 

 het zijn maaijers of oogfters , geene geraamten , welke 

 liit hnnnen aard noch maaijen, noch eenige werk- 

 zaamheid verrigten kunnen. Het zijn oogfters, die 

 den treurenden fchenen toe te roepen: „wat laat 

 y, gij bedrukt het hoofd hangen , o fterveling , en 

 ^, treiirt, dat uw geliefde rijp was voor den oogss 

 „ der engelen, en dat de zicht den rijpen halm 

 „ heeft afgefneden !"^ 



„ Neen, als bij 't bnigen van de halmeii 

 „ De zeisf door *t rijpe koren weidt, 



„ Dan voegt er vreiigd en jubelpsalmen, 

 „ Een dwaas ! die bij de garven fchreit (14V* 



Do 



(14) BlLDERDYK , Ltjkzang op S. F, J. RAU. 



