VAN DEN DOOD# 21 



De fikkel diis , in dit verband op de graven ge- 

 plaatst, wel verre van het gevoel te kwetfen, was 

 veeleer gefchikt, om den treurenden op te beuren, 

 door hem te wijzen op den landman , die , juichende 

 in zijnen oogst, de'*vruchten van zijn zvvoegen en. 

 zweeten inzamelt. En echter zoude het mij nier 

 bevreemden, dat deze maaijers of oogfters op de 

 graven der ouden aanleiding gegeven hebben, dat 

 men naderhand ook het geraamte met eene fikkel 

 gewapend heeft, waardoor men zoowel het onge- 

 rijmde als het gevoelkwetfende dezer voorflelling 

 nog vermeerderd heeft. Immers men vrage eens 

 alien , die aan het fterf bed gewoon zijn te verkee- 

 ren, of de Dood in de meeste gevallen dien gewel^ 

 digen fchok voortbrengt, v^^elke in liet dcnkbeeld van 

 het afmaaijen door eene fikkel ligt opgefloten, en 

 :zij zullen moeten bekennen, dat dezelve veeleer een 

 zacht influimeren gelijkt; eenige weinige gevallen 

 iiitgezonderd , waarin de aard der ziekte ftuipach- 

 tige trekkingen te weeg brengt, welke dan nog 

 jvoor de oniftanders verfchrikkelijker zijn, dan voor 

 -den lijder , die , veelal bewiisteloos , de onmerk- 

 bare overgangen van leven tot dood niet gevoelen 

 ^aa (15)* Ik zoude vreezen , te ver van mijn on- 



detr 



<i5) Zie vooral hierover buffon, HUtQire Naturelk 

 ie r Homme ^ en de Verh. van den Heer deiman, over den 

 T^atuurlijken Dood , in het Nieuw dlgemeen Magazijn van 

 Wetenfchap, enz. D. I. St. I., en in de Encyclopidie het 

 Art. MORT. Alwaar de fchrijver van dit Art. onder anderea 

 *i^gt : ,, Quand la faux de la parqne est lev^e pour iran- 



B 3 w chef 



