VAN DEN DOOD. ^g 



mn de grooten der aarde zegt, dat liunn6 trotfche 

 zieleii, zelfs nog in hunne grootfche praalgraven, 

 pogchen op hunne ingebeelde grootheid (17). 



Eene goede ketize der voonverpen is in werkert 

 van^kiinst al mede een kenmerk van den goeden> 

 fmaak. Er zijn toch in de natuur voorwerpen, 

 weike voor de kunst onvoegelijk zijn ter naboot- 

 fing, het zij , omdat zij iets afzigtelijks en voor het 

 gevoel iets terugftootends liebben (18), het zij, 

 omdat zij zoo gemeen zijn, en zoo gemakkcUjk iu 

 de verbeelding van ieder min vernuftig mensch kun- 

 nen opkomen, dat het beneden de waardigheid der 

 vcrhevene kunst is , dezelve bij voorkeur tot de 

 ondervverpen barer beeldfpraak te nemen. Ook in 

 dit laatftc opzigt mogen wij de gewone afbeelding 

 van den Dood, als ftrijdig met den goeden fmaak, 

 veroordeelen: daar toch de meest bekrompene ver* 

 beelding van den onvernuftigften mensch, bij de 

 gedachte aan den dood, zich een geraamte voor 

 oogen zal flellen. En vvat het eerfte betreft: het 

 geraamte , befchouwd als de kunftig geplaatfte grond- 

 ftijien , waar langs het overheerlijk gebouw des 

 menfcheiyken ligchaams is opgetrokken , heeft voor 



deu 



(17) 5, Dans ces grands tombeanx on lenrs ames hamaines 

 „ Fort encore les vaines 

 5, lis sout rong^s des vers." 



Zie meer dergelijke voorbeelden bij van alphen, aan- 

 gehaald in N. 2 en aid, bl. 243, van wien ik ook dit 

 voorbeeld ontleend heb. 



CiS} Vergel, sulzer, aangeh. in N. i , en aid. bl. 92, 



^ B5 ' 



