ftS OVER DE AFBEELDING 



„ andcr doel." Ik wil alleen doen opmerken , dat 

 het geraamte als zinnebeeld van den Dood bij ons 

 geene anderc aandocningen te weeg brengt, dan 

 vernietiging van ons geheele beftaan, en dus de 

 biiitenfporige grondbeginfelen van eenen trimalcio 

 en zijns gelijken meer ^n meer moet verfterken en 

 verfpreiden; en het is opmerkelijk, dat de oudo- 

 kimftenaars, met name de dichters, jiiist daar den 

 Dood met de afzigtelijkfte trekken hebben afgetee- 

 kend, waar zij de kwalijk begrepene grondbeginfe- 

 kn van epicurus het fterkfte overdreven, en tot 

 het aanprijzen der wellustigfte levenslesfen misbruikt 

 hebben. Hoe men voorts dezelfde leer van een dank- 

 baar genot dezes aardfchen levens op eenen min over- 

 dreven en gevoeliger toon prediken kan, toont de 

 Latijnfche dichter catullus , wanneer hij zijne 

 LESBiA noodigt om te leven en te beminnen. Hij 

 toont haar eene ondergaande zon, die op nieuws 

 zal beginnen te fchijnen, en wijst haar daarbij op 

 'smenfchen dood, door eenen eeuwigen nacht ge- 

 volgd: een oogenblik laat hij haar in de zachte 

 treurighcid, wellve dat denkbeeld in hare ziel heeft 

 uitgeftort, en haast zich, om dezelve door de tee- 

 derfte liefkozingen te verdrijven (21). Doch wij 

 ^ien dan 00k tevens uit dit voorbeeld , dgt het denk- 

 beeld 

 f2i) Catull. Carm. 5. 



Vivamus mea Lesbia atqiie araemus. 

 Soles occidere et oriri possnnt. 

 Nobis quando semel occidit brevis lux, 

 JNox est perpetna una dormienda. 

 Da mi basia mille, et deinde centum, 

 yetgel. MERiAN, aangeh. in N. 7, ]>l 59* 



