VAN DEN DOOD. St 



waar, dat het belagchelijke grcnst aan het verhe- 

 vene, en het ware misfchien best, dat de kunst 

 zich geheel onthield om den Dood te willen yoaiv 

 ftellen als die allesverwoestende .^racht in de na-- 

 tuur, welke, indien men haar geheel op zich zelve 

 befchouwt, iederen fterveling met fchrik en huive- 

 ring vervult. Men vereeiiige ten minfte, zoo men 

 al den mensch aan die onwrikbare wet van fterfe- 

 lijkheid op eene zinnelijke wijze wil herinneren , 

 met hetzelvc zoodanige denkbeelden, welke hem 

 onder den last des levens bemoedigen , en hem met 

 zijne fterfelijkheid bevredigen kunnen. En ook van 

 dezcn kant moeten wij de oorkonden van den Christe- 

 lijken godsdienst , als de eeuwige gedenkftukken van 

 ware befchaving regt doen wedervaren, en aan het 

 verftand en het hart van iederen kunttenaar in hejt 

 bijzonder, zoowel als van iederen mensch in het 

 algemecn, aanprijzen. Daarin toch vinden wij vooral 

 vier beelden, door welke ons de Dood wordt vioo^r 

 gefteld, welke door het verheven genie van hem'^ 

 >viens te vroegtijdig gemis nog aller harten in die* 

 pen rouw gedompeld hoiidt, op eene treffende wijze 

 zljn uiteengezet (24). Daarin hooren wij den Dood 

 beftempelen met den naam van Rus^.^ etncn naam^ 

 ivelke den onrustigen fterveling verrukkelijk in de 

 ooren moet klinken. Daarin is de Dood eene afleg^ 

 ging onzes taherjiakds , de aflegging eener tente ^ 

 welke in de woestijn dezer wereld is opgeflagen: 



en 



^ (24) De Hoogleeraar e. a. borger, in zijne Leerrede 

 over Joh, XI: 11, waaruit wij hier eenige trekken oot* 

 leend hebben. 



/ 



