VAN DE« Doon. 33 ^ 



gij , b^daai'd en -Mm , het oogenblik te gemoet 

 £aagt, dat gij de 'bouvvvallige tente, waarin gij hier 

 op aarde had rdndgezworven , zoudt veriaten, om, 

 jia volbragte reize, aan de kiisten van etn betef 

 vaderland aan te landen; toen gij in de armen van 

 hen , di<j gij met de teederfte llefde hebt lief gebad, 

 den na€ht der riiste zijt ihgegaan, in de vaste over- 

 tuiging, van voor een heerlijker leven te ontwaken: 

 dat was d^ Dood voor u, toen de laatfte woorden, 

 welke uwe bevende krachtelooze hand nog in ftaat 

 was te fchrijven, beflemd waren, am de dierbaren, 

 die gij achterliet, aan te bevelen aan de zorg van 

 hen , op wier achting gij gemeend hadt eenige aan- 

 fpraak te -mogen maken: dat was de Dood voor u, 

 toen gij, weinige dagen v6(5r iiw verfcheiden, en 

 reeds dat, voor ti niet ontrustend, oogenblik voe- 

 lende naderen, nog de kracht had, uwe geestvtr- 

 mogens bijeen te verzatnelen, en deze ^vjeiuige re- 

 gelen als de befchikking voor uwe uitvaart, in Latijn- 

 fche dichtmaat neder te ftellen. 



Mijn fchim moet geen bezwaar of kostbren omflag vragen; 

 Geen weidfche ftaatfietrein mijn lijk ten grave dragen: 

 Gelijk ik levend nooit mijn naasten heb gedeerd. 

 Zoo wordt ook na mijn* doxxl die zorg door mij begeerd, 

 Laat dan , wanneer mijn ziel baar kerker is ontvaren , 

 Een voegzaam graf in d*aard mijn overfchot bewaren. 

 En 't ligge ver van (lad, ver van de menfchen neer, 

 Ppdat het rottend lijk ^tn levenden niet deer (25). 



> 



Ik ' 



(25) Zie de oorfpronkelijke diehtregelen asm het (lot 

 van HERM. BOsscHA, Poemata. 



I. .0 



