J4 DE AFBEELOING VAN DEN DOOD. 



Be zoude vreezen, mijne lezers te beleedigen, 

 indien ik meendc hun verfchooning te moeten vra- 

 gen voor deze openlyke hulde aan de nagedachte- 

 nis ecus hooggefchatten vaders: maar zelfs dan, 

 yvanneer ik meende te moeten oordeelen, dat ik 

 zulks noodig had, zelfs dan zoude ik liever mij 

 :ivillen blootfleljen , aan het vervvijt, dat mijne rede 

 eene ongepaste wending had genomen, dan aan 

 dat, hetwelk mij mijn eigen l:^ait zoude doen, van 

 cene gelegenheid tot dezen kinderlijken pligt te 

 hebben laten voorbijgaan. Ik eindige dan met den 

 yvensch: „ dat ieder onzer even kalm de rustplaats 

 „ yel^r zorgen en bekommeringen naderend^ , ook 

 ^ even rustig anderen moge toeroepen; „„ ik heb 

 ^„ mijn best, ik heb mijn pligt gedaan."" (26) 



(26) Het zijn de woorden , waarmede de Hear jero- 

 JNiMo DE VRiEs, in zijn Verflag bij de algemeene Verga-? 

 dering des koninklijken Inftituuts i8ip, het levexisberigt 

 mijns vaders eindigde. 



OE- 



