BERRATHOr?. I3I 



als voor de roofzieke zwcrmen van Scandiha^ 

 yien lidderden. De ftoutmoedige toscar , de 

 cdelaardige gaul , ossians tijdgenooten en vrienden, 

 hadden den tol der natiiur betaald. De bevallige 

 RYNO en de eerzuchiige fillan , zijne jeugdige 

 breeders, waren voor het oog van fingal gefneu- 

 veld. Oscar zelf , de erfgenaam van zijnen roem ^ 

 de eenige fpruit zijner vroeg verloren everallina , 

 was voor de list eens laaghartigen vijands bezwe- 

 ken. OssiAN alleen beftond nog. De afgeleefde 

 bard fleet zijne treun'ge dagen in de eenzame ko* 

 Hingszalen^ van fingal. Geen genot, geen vreug- 

 dc, geen vrienden boeiden hem aan het tegenwoor- 

 dige. Waar zou hij dan langer troost en verligting 

 vinden , dan in de herinncring aan gelukkiger tij- 

 don, aan de roemrijke dagen zijns vaders. Menig- 

 werf vervulde die gelieflcoosde befchouwing hem 

 met den edelen geestdrift der poezij. Dan vloeiden 

 zijne lippen over van den lof der helden ; dan 

 was MALviNA meestal het voorwerp, waaraan hij 

 zijne liederen opdroeg; Malvina , de dochter van 

 •roscAR, de bruid van den zoon , dien hij zoo diep 

 betreurde, de geleidfter zijner wankelende treden, 

 de fteun zijns ouderdoms. Gevoelig was ossian 

 voor zoo veel zorg en teederheid , en ook nog ia 

 de laatfte zijner zangen vergat hij de getrou\Ve^ 

 MALVINA niet. Hoort flechts hoe hij bij den aan- 

 vang des lieds zijn naderend einde verkondigt, en 

 tevens verlangt, dat malvina's hand hem den laat* 

 ften pligt der licfde bewijze. 

 „ Wend, ftrooral uw* blaauwejj Joop rondom 



. I 2 y, La- 



