13 s OVER OSSIAN^S 



„ Luthas enge vlakte. Laat van de toppen def 

 „ heuvelen 't geboomte zich over u buigen , de 

 5, zon op u necrzien des middags. Daar ftaat op 

 „ de rotfen de distel , en fchudt zijnen baard in 

 „ den wind. 'T bezwaarde hoofd der blosmen 

 yy hangt neder ; en wiegt zich bij wijlen op d'adeni 

 ^ der lucht. Waarom wekt ge 'mtj , windje der 

 „ Lente ! zoo fchijnt hct bloemtje te fpreken* 

 „ Mij bedauwden de droppen des beniels. Tliands 

 „ is de tiid der verwelking nabij , de ftoim, voor , 

 1^ W'en mijne blad'ren verituiven. Morgenkomtde 

 5, wandelaar weder ; bij komr vveer , die mij zag 

 „ in mini fchoonbeid. Zmi oog zal de vlakte door- 

 y, zoeken; maar ner^ers zal bet mij vinden. Zoo 

 5, zoekt men fpoedig vergeefs naar de ftem van 

 „ den zanger van Cona, w:inneer ze op de vlakte 

 „ verdwijnt. Dan zal de jager iiitgaan des morgens , 

 „ en de klank mijner harp niet raeer booren. VV^aar 

 „ is, vraagt bij, de zoon van fingal? En tranen 

 „ belproeijen zijn wangen. Koin dan vrij malvinaI 

 „ ja kom met al tiw welluidende zangen , Leg 

 „ ossiAN in Lutba's viakre ter rust; zijn graffteen 

 „ ri-jze op 't vrucbtbare veld." 



Zoo riep ossian dan voor 't laatst om de bulp 

 ;zijner geliefde malvina. Ossian riep te vergeefs- 

 De teerbartige fchoondocbter boorde bem niet meer. 

 Hij wist niet, dat zij hem reeds was voorgegaan 

 naar de woningen der vaderen. De zoon van al- 

 piN, een der harden van fingal, brengt bem de 

 tijding van baren dood , en bet gedicht ontvangt 

 door deze bedroevende mare, eene zoo nieuwe en 

 ^ " on«- 



