B E R R A T H N. 



133 



onv6rwachte als iiatuurlijke wending. De' wereld 

 der geesten ontfluit zich voor de verheldcrde ziel 

 van den grijsaard. De Ichimmen zijner vaderen, 

 zijner vrienden , zijner tijdgenooten , omzweveru 

 hem in nevelen geliuld , op luchtige wolken geze- 

 ten , nog indachtig aan liunne vorige daden , zicli 

 verheugend in hunnen eeiiwigen roem. Malvina, 

 in den bloei barer jaren geftorven, verfchiint op 

 cens in hun midden. . . . Dan vvaartoe langcr mijne 

 figcne woorden gebezigd , om dit trefFende tooneel , 

 die heerlijke groep der heldengeesten te fcliilderen I 

 Luistert liever naar den dichter alleen, wiens beel- 

 jden, zelfs in mijne zwakke vertaling , hunnen oor- 

 fpronkelijken glans niet geheel en al zuUen verliezen. 



„ Zacht zij uw rust, beminn'lijke lichtftraaU 

 „ Vroeg was uw ondergang op on;2e heuv'len. Heer- 

 y, lijk waren uwe treden bij 't fcheiaen , gelijk 

 ^ die der maan op de trillende golven. Maar ons 

 „ liet gij achter in 't duister, gij eerfte der maag- 

 5, den van Lutha. Treurig zitten wij neer bij do 

 „ rotfen , waar geene ftem meer klinkt , en geeii 

 ^ licht zich vertoont , dan alleen de verheveling de$ 

 „ nachts." 

 < y, Vroeg was uw ondergang, malvixa! Dochtfir 



van ToscAR den edclmoedigen. Maar heerlijlc 



ftygt gij ten hemel , het zonlicht in 't oosten 



gelijk, in den kring der vermaagfchapte Geesteri; 



waar ze in hunne ftormige zalen , de woonplaats 



des donders, vertoeven." 



„ Eene wolk zweeft over Cona. Hoog rijzen haro 

 „ blpiiwe; en bochtige zoomen. Onder haar reppen 





