" B E R R AT H O N# I35 



^ vroeg onze wolken, malvina! gij Lutha's be- 

 ^ minlijke liclit'lraal. Doch gij waart treurig mijn 

 „ dochter , want alle uwe vrienden verdwenen. 

 ^ De zonen van 't zwakke geflacht bcwoonden de 

 5, zalen der vad'rcn. En niemand der Helden was 

 ^ ov'rig, dan ossian, koning der fperen." 



Hoe fpreekt hier alles tor de verbeelding! M, H* 

 hoe juist en naaiiwkeupig is de vergelijking van 

 MALVINA met eene licht'sraal volgehouden en ont- 

 wikkeld ! Hoe fchoon is de overeenftemming des 

 geheels, en de overgang, waarin hi] bij toscar's 

 jtiaam zlcb aan vroeger dagen herinnert , ,en met al 

 Jiet vuur der oude vriendfcbap hem toeroept: 



„ Herdenkt gij nog aan ossian, o toscar f Gij 

 ^ wagenbefturende zoon van Conlaoch ! De ge*. 

 ,, vechten onzer jeugd waren velen. Vereend gin* 

 „ gen onze zwaarden ten ftrijde. Men zag ons 

 -„ nad'ren als twee vallcnde rotfen Dan vloden 

 ^ de zonen des vreemdelings. ,, Daar komen dc 

 ^ krijgers van Cona ": dus riep men , „ Hun treden 

 „ vervolgen de paden des vliigtelings ! " " 



Kon cr wel een natuurlijker an ongedwongener 

 ;ianleiding worden uitgedaclit, M. H. ! tot bet be^ 

 ^ingen van den eerften veldtogt , dien ossian in 

 toscar's gezclfcliap volvoerdc? Moest bet tegen- 

 woordig oogenbiik bem nict van zelf die gcbeur* 

 tenis voor den geest terug rocpen , en bem aan- 

 fporen om dat roemrijk voorbeeld van den moecf 

 zijner jeugd in den laatflen zang zijner grijsbeid te 

 vereeuwigen 1 Hoe gaarne zou ik u bet gebeele 

 verhaal , in alle de pracbt , waarmede ossian bet 

 . .14 toQi"* 



