138 OVER OSSIAN'S 



Iiaalt ons niet eerst, ho6 de vriendfchap tusfchen 

 riNGAL en LARTHMOR OHtftond ; hoe de laatfte ont-? 

 troond werd en fingal dat hoorde , maar bepaall 

 ons aanflonds bij het begin van den krijgstogt: 



^ MoRVENS koning gebood, mijne zeilen zwol* 

 5, len in den wind , Toscar Lutlia's hoofd ftond 

 yy aan mijne zijde, Onze kiel verhief zich op de 

 5, donkerblaauwe baren. ^errathoti . door de gol-^ 

 J, ven omringd, was het doel van den zeetogt, he| 

 l,^eiland door (tormen geteisterd." 



Op dezen fchilderachtigen aanhef volgt de opt 

 gave der oorzaken , die ossian naar Berrathm 

 voerden. Hij maalt ons op eene treflfende wijze het 

 ongelukkig lot van koning larthmor , die in eenen 

 akeligen kerker kwijnde, waar geen daglicht door- 

 drong; daar niets dan het loeijen van den zeewind 

 gehoord werd. Dan verhaalt hij ons , hoe fingal>. 

 toorn ontftak , op de tijding van uthals gewelde- 

 liarij. „ Driemaal," zegt hij, „ vatte hij de fpeer, 

 5, en befloot zijne hand uit te ftrekken tegen uthal , 

 ^ Maar voor den geest des konings verhief zich, 

 „ de herinnering zijner Vorige daden. JHij zon4 

 ^ zijn' zoon en toscar." 



Korter en krachtiger kon het wel niet uitgedruk^ 



worden , dat fingal , de overwinnaar van zoo vele 



vorften , het beneden zich achtte , den nietswaardigen 



utkal te beftrijden. Niet minder rijk aan onge- 



kunftelde fchoonheden is het vervolg. Wij ver* 



beelden ons bijna de vreugde van het jeugdige hel- 



denpaar te zien over hunnen eerften krijgstogt. 



Wij meenen den langzamen loop van het fchip , in, 



^ het 



