llfiRRATHON. 139 



fiet hoist van den nacht langs Bcrrathom eenzamc 

 kiist te befpieden , en ninathoma's klagten , nu 

 en dan door het geklots der baren verdoofd , van 

 verre te vernemen : 



5, Groot was onze vreugd op de golven. Dik- 

 5, wijls outblootten wij half onze zwaarden; want 

 -„ nog nooit hadden wij voorhcen geftreden 9 alleen •— 

 „ in 't fperengevecht. Nacht zonk neder op den 

 <,, oceaan. De winden ontvlugten ons op himne 

 „ .wieken. De maan fchijnt koud en bleck. Rood- 

 ^, blinkend verheffen de ftarren het hoofd, Onze 

 ^ vaart.ls traag langs Bcrrathons kusten. Witte 

 J, golven orafchuimen de klippen. Wat ftem is dat, 

 „ riep TOSCAR , die heendringt door 't golvenge- 

 5,.bulder? Zij is zacht, maar treurig , als de fteni 

 ,, Van de geesten der Barden. Doch ik ontdek daar 

 ,, eene maagd. Zij zit op den rotstop alleen. Haar 

 j„ hoofd rust op haar' fneeuwwitten arm. Hare don- 

 ^ kere vlechte.n ftroomen in den wind. Fingals 

 ^ zo'on 5 beluister haar gezang ! Zacht rolt het voort 

 5, als de vlietende beekjes. Wij naderden de een- 

 „.zame ftrandbogt, en hoorden de maagd van den 

 „ nacht." 



^ Hoe lang rolt gij rondom mij henen, blaauw* 

 ^ bruisfchende golven der zee! Niet altijd woondc 

 5, ik in holen , noch onder den fuizenden boom. 

 ^ Eens rookte het feestlyke gastmaal, in tor- 

 yf thoma's vrolijke zalen. Mijne ftem was de wel- 

 ^ lust mijns vaders. De jeugd befchouvvde mijne 

 J, bevallige treden. Men prees ninathoma de don- 

 „ kergelokte. Ook gij kwaamt toen bij mij, o 



„ UTHAL y 



