140 OVER O S S I A n'*S 



„ UTHAL, gelijk aan het zonlicht des Hemels. D£ 

 „ uwe zijn de harten der maagden , o zoon van den 

 „ edelen lartiimor i Maar waarom liet gi] mij 

 ^ allcen , in 't midden der brullende wateren. 

 ^ Dreigde mijne fonibere ziel ii den dood ? Verhief 

 55 niijn blanke hand het zwaard? Waarom dan lieJt 

 s, ge mij zoo alieen, Koning van het hooge Fin- 

 I, thormo,^^ ^ " :^ 



Zulk een toonecl is het vooral , M. H.l waarop 

 de genie van dichters, die eene rijke verheeldingSf 

 kracht met een aandoenlijk hart vereenigen, zich Qp 

 de voordeeligfle wijze vertoont. Slechts weinigc^^i 

 mag het gebeuren , om het krachtige en het teedere, 

 het ftoiite en het gevoelige, even juist en meester^- 

 lijk te trefFen. Maar onder die zeldzame gimftelin* 

 gen der natiuir behoorde ook onze dicliter. Iiy 

 mdge de hartverfcheurende klagten eener verlaten^ 

 vrouw, de rampen eener ongelukkige liefde vermel- 

 den , of ons op het flagveld de wraakzucht en dcu 

 moord in alle derzelver afgrijsfelijkheid doen aan,-*" 

 fchouwen ; 'altijd ontdekt men den verheven gecst , 

 die over alles war hij behandelt, met onbepaakle 

 kracht de heerfchappij voert, en alles naar zijnei^ 

 magtigen wil kan buigen* Edele, beminnelijke ge- 

 voeligheid der ziel evenvvel is altijd de hoofdtrelf 

 in ossian's karakter; te midden van het gewoel 

 der gevechten , in de verfchrikkingen des oorlogs 

 vergeet ossian nooit, dat hij mensch is, en tege^ 

 menfchen ftrijdt. De tranen der roiiw, het loflie4 

 der Barden , de eer der begrafenis , weigert hij 

 zoo min aan den vijand dien hij velde , als aan de^ 



vriendl 



