^BERRATHON. I4I 



trielid dien luj verloor. Hoe voordeelig onder- 

 fcheidt zich hier ossian's nistige fierheid en edele 

 verontwaardiging van den vcrwaten overmoed em 

 woestheid van utiial , reeds te voren gebleken in 

 de onttrooning zijns vaders, en nu wedcr zigtbaar 

 in de fnoevende taal, die bij, voor het gevecbt, zij- 

 nen Bard tegen den vijand laat voercn. 



„ Van waar gij zonen des vreemd'lings ,'* zoo 

 ving de Bardenzang aan , „ De zonen van rampvolle 

 ), vaders, komen tot Bcrrathon's eiland, tot het 

 „ zwaard van uthal den beftuurder der wagenen. 

 „ Hij viert geen feest in zijn zalen; 't bloed des 

 „ vreemdeb'ngs verwt zijne beken. Komt gij her- 

 ^ waarts van Selma's wallen , van de bemoste muren 

 „ van Fingal? Kiest dan vrij een drietal jongelin- 

 „ gen , die teriigkeeren tot uwen koning , en hem 

 5, den val zijner ftrijderen vertellen. Misfchien zal 

 •5, de held dan zelf verfchijnen , en zljn bloed (lorten 

 yy op het zwaard van uthal. Zoo zal Finthormd*i 

 „ roem zich verhefFen, als de groeijende boom in 

 „ het dal." 



5, Nooit zal hij zich verhefFen , o zanger ! Sprak 

 „ ik bij 't rijzen -miins toorns. Uthal zou krim- 

 „ pen voor fingal, wiens oogen vlammen des 

 „ doods zijn? Als de zoon van comhal verfchijnt, 

 „ Dan verdwijnen de koningen: Zij verftuiven als 

 „ nevels, voor den adcm zi'mer grimmigheid! Zul- 

 „ len drie den koning vertellen, dat zijne ftrijderen 

 3, vielen door 't zwaard? [a zij mogen 't vertellen, 

 „ o zanger! Maar zijne ftrijderen vallen met roem." 

 „ Daar ftond ik fomber in 't befef mijner krachu 



tt Tos- 



