142 OVER O S S I A, N *S 



„ ToscAR ontblootte naast mij het zwaard. Snel 



^ als een flroom kvvam de vijand aanbruifchen. 



„ 't Venvard gcraas van den moord rees op. Krijgers 



„ en fchilden botfen en ftooten. 't Staal knarst al 



„ vonk'lend op 't flaal. Schichten doorklieven al 



„ fisfend de liicht , op 't harnas klinken de fpeeren. 



„ Zwaarden trillen op barstende beuklaars. Als 't 



^ gekraak der ontbladerde bosfchen, bij 't woeden 



^ der brullende ftormen , wanneer duizend vreeslijke 



5, geesren de boomen vernielen bij nacht , zoo 



), klonk het gerammel der wapencn. Maar uthai^ 



^ viel door mijn zwaard. De kind'ren van Berra* 



^ thon vloden. Toen zag ik hem eerst in zijn 



„ fchoonheid. Mij zwollcn de tranen in 't oog« 



3, Gij zijt dus , fprak ik, dan gevallen, jeiigdige 



5, boom! met uwe fchoonheid rondom u? Gij flort 



„ ne^r op uw vlakten , en naakt is het veld, Langs 



„ de heide blazen de winden, geen zuchtje ruischt 



5, meer in uw blad'ren. Lieflijk zijt ge zelfs in 



5, den dood, zoon van larthmor den wagenbe- 



„ ftuurderl" 



Wat dunkt u van dit treffend tooneel, M. H. ! 

 Beftond er wel ooit, zelfs bij de meest verfijnde 

 befchaving 5 ecn fchooner mcngeling van heldenmoed 

 en teederhartigheid, dan hier uitblinkt in den Cale- 

 donifchen zanger ? De rouwklagt , waarmede de 

 held zijnen (lervenden vijand vereert , herinnert ons 

 onwillekeurig aan de fchoone plaats van den aloiiden 

 Griekfchen dichter, waar hij den fneuvelenden eu- 

 PHORBUS bii een weligen olijfboom vergelijkt^ dien 

 ten fchielijk opkomende ftorrawind ontwortelt, Maar 



de 



