144 OVER ossian's 



„ hart verfmelt om ii in weemoed , litHAL , mijil 

 yy zoon! hoezeer gij uwe hand tegen larthmor 

 ^ opliieft. O ware ik in 't rotshol gebleven , O 

 99 woonde mijn zoon in Finihormo, Misfchien hoorde 

 „ ik dan zijne treden, als liij iiitging op 't jagen 

 „ des evers; misfchien hoorde ik dan zijne ftem. 

 ^ in mijn hoi bij 't fuizen des winds, Dan had 

 ^ mijne ziel zich verheugd; nu woont fomberheid 

 5, in mijne zalen.'* 



Met LARTiiMORs klaagzang eindigt de befehrijving 

 van den krijgstogt, dien ossian en toscar veree- 

 nigd volvoerden. De gcdachte aan den beminden 

 vriend zijner jeugd had den afgeleefden zangei* voor 

 cenige oogenblikken in gekikkiger tijden teriigge- 

 voerd, en hem ontrukt aan het befef van zijnen 

 naderenden dood. Maar thans keert dat befef met 

 nieuwen aandrang weder. De treurige vergelijking 

 tusfchen die lang vervlogene jaren van kracht en 

 nioed, en de. tegenwoordige dagen des ouderdoms 

 en der zwakheid; het gemis van alles, wat hij eens 

 200 teederlijk had bemind; zijne verachting voor het 

 onwaardige en zwakke geilacht , dat hem omringde ; 

 zijn geheele toeftand , in een woord, verhoogde 

 zijn driftig vcrlangen naar het oogenblik, dat hem 

 |net de fchimraen der zijnen vereenigen zoii; reeds 

 ziet hij in zijne verbeelding de ncvelwolk, die zij- 

 nen geest zal ontvangen, wanneer hij op de heu- 

 velen verfchijnt. Het denkbeeld , dat hij daar met 

 ^^e helden van zijnen ftam zal verkeeren ; het voor- 

 uitzigt, dat zijn naam niet vergaan zal, is zin 

 cenige troost, zijn ecnig genoegen. Het verviilt 



■ den 



