J B E R R A T H N. 1451 



den dichter met cen liooger aandrift ; het gceft aaa 

 zijne taal al de kracht en het leven der jeiigd: het 

 wapent den grijsaard tegen de verfchrikkingen desr 

 doodvS. In dcze ftemming des gemoeds vat hij vooi^ 

 de laatflemaal het fpeeltuig, en zingt zijn laatst en 

 heerlijkst lied , zijne welkomstgroet aan de fchimmea 

 der vaderen. a 



• ' „ Breng mij de harp, o zoon van alpin! Eeii 

 5, ander lied zal zich verhefFen, en mijn geest in 

 „ dien zang mij begeven. Ja de vaderen zullen den 

 ^ klank hooren in hun luchtige zalen, en vol vreug^ 

 „ de van hiinne wolkcn *t fcheem'rend aangezigt 

 „ neigen, ja ze ontvangen volvaardig hinin* zoon.'^ 



„ Klink, mijne harp! Verhcf u mijn lied! Nadert 

 ,, o winden op alle uwe vleiig'len. Breh'gt ' mijn* 

 „ droevigen klagenden toon over naar fingals 

 „ wolkige zalen. Voert hem op naar de hallen van 

 >, FiNGAL ! Hij verneme de ftcm , van zijn zoon: da 

 „ flem die den lof zong der hclden. De adem van 

 „ 't Nooiden opent uw poorten, o koning van 't 

 5, boschrijke Morten. Op nevels zie ik u zitten(^ 

 5, dof glinstVend in alle uwe wap'nen. Niet lan- 

 „ ger is uwe gellalte , als van ouds , de fchrik dei? 

 „ dapperen." * 



„ Zij zweemt naar de dampige wolk, waar 't ge- 

 ^, (larnte doorheen ziet, met de oogen van tranen 

 i, bevochtigd. Uw fchild is de afnemende maan. . . • 

 ^, Uw zwaard uit nev'len gevoFmd is een llaauw 

 i, glimmende lichtftraal. Somber en krachtloos \% 

 „ nu de held, weleer zoo glansrijfc te aanfchouwen/* 



„ Thans vaart gij op de winden der heide. Stor-* 



• L c? K „ men 



