, BIJ DEN DOOD HUNNER KINDEREN. I^^ 



ZOO trefFend uiten ? — Meet dan bij den dood der 

 onzcn de gedachten niet bedroevend fchokken: deze 

 genoegens des levens beftaan voor de onzen ver- 

 geefs, zij wachten cm genoten te worden, en ec 

 is niemand, die ze geniet; hoe zoiiden de onzea 

 zich over deze of gene zaak, over deze of gene 

 gebeurtenis hebben verheugd, waarvan zij nu niets 

 ontwaren! En wilde men zeggen, dat die meer- 

 dere geneugten door een geevenredigd getal fmartett 

 opgewogen , of misfchien zelfs, overtrofFen kunnen 

 worden , zoo zegt ons toch het eigen gevoel , dat 

 fact-; leven in het algemeen een niet te verachten 

 gocd zij; dat het ook zelfs in zijne donkerlle par- 

 tijen nog door het aangename bewustzijn des" aan* 

 zljns wordt opgelulsterd. En befchouwen wij het- 

 zelve iiit een ernlliger en hoogcr oogpunt, als de 

 gelegenheid en voorvvaarde der ontwikkeUng van 

 den nog fluimerenden geest, als vereischte eenep 

 zegenrijke werkzaamheid , en van de vestiging eener 

 cdele nagedachtenis ; hoe vele redenen levert dan 

 hun vroegtijdig fterven niet op tot klagten , dat dit 

 geluk hun niet vergund is geworden; maar dat de 

 bloera verwelkte voor zij ontlook, en de avond 

 viel , voor dat er een dag van werkzaamheid en 

 genot is geweest? 



- 4. En deze droefheid kan niet nalaten zich te 

 vermeerderen , zoo wij in onze aedachten naast het 

 fchoone en bekende , wat de onzen verliezen en 

 misfen moeten, het duistere en onzckere plaatfen 

 van hetgeen zij door hunnen dood verkrijgen. Uit 

 den toeftand van zeker en bekoorlijk genot gaait 



zij 



