1 54 OVER DE TROOSTGRONDEN DER OUDEN, 



zij over in den flaat van gevoelloosheid en onaan* 

 doenlijkheid. Het hart, weleer zoo gevoel'ig voor 

 de teederfte betrekking , zoo begeerig om ouder- 

 lijke zorg door kinderlijke liefde te beantvvoorden , 

 is nu doof voor de zoetfte namen en de aangenaamfte 

 herinneringen. Doodfche fluimering , of hetgeen nog 

 erger is , vernietiging , vervangt de vurige en levenr 

 dige werkzaamheid ; het wordt zclfs raadzaam, hen 

 eerlang voor ons oog te bedekken, willen wij niet 

 door nog afzigtelljker tooneelen gefchokt worden. 

 Zoo ontzettend is de dood der onzen , als wij hem 

 alleen door een zinnelijk oog aanzien; en daar er 

 een kille nevel hangt over de grafgevvelven der on- 

 zen , wanneer niet de levenwekkende lichtftralcn der 

 Christelijke Openbaring daar invallen, welke hui- 

 vering moet ons dan bij het nederzien in deze ver- 

 blijfplaatfen des doods vcrvaiigen, uit welke alleen 

 de. ftem van geweesi ons te gemoet komt ! Neenl 

 het is niet eigenbaat, maar het zuiverst gevoel van 

 niedeliiden 5 wat ons bij deze overdenkingen doet 

 weenen. 



: 5. Eindelijk is het zelfs de gedachte aan zeker 

 dnregt, den onzen aangedaan, wat ons bij hunnen 

 dood doet treuren. Zij toch, die jong zijn, en 

 verlangend uitzien naar de vreugden des levens, 

 worden weggenomen; terwijl ouden, zat van da- 

 gen en wars van het aardsch vermaak, ons tegen 

 wil en dank ichijnen te blijven. Hiertegen dunkt 

 het ons natuurlijk, geregeld en billijk, dat de oii- 

 den eerst van dit aardfche tooneel aftreden , en 

 dat bet icdereen vergund worde, zyn deel te heb- 



ben 



