BIJ DEN DOOD HUNNER KINDEREN. 165 



ben aan het genot dcs levens. Maar dit gebeurt 

 niet in het aangehaalde geval. De ouders, die het 

 geluk meenden te zullcn hebben , dat hen door de 

 kinderen de oogen werden toegedrukt, moeten de- 

 zeu laatften pligt aan hunne opvolgercn bewijzen ; 

 zij, die reeds in vele jaren veel genoten hebben, 

 genieten nog {teeds meer; en hiin, die nog flechts 

 weinig kondcn fmaken , wordt het verder genieten 

 voor altoos onmogeUjk gemaakt. Zij, die dan op 

 deze vvijze verongelijlvt worden , zijn de onzen ; 

 en zij worden verongelijkt, zonder dat zij zich ver- 

 dedigen en tegen dit onregt aankantcn , of wij hun 

 Tegt handhaven kiinnen; want de flag des doods 

 kent geene wetenfchap des regts. 

 - Zullen de aangevoerde bedenkingen niet alle van 

 dien aard zijn, dat zij het fmartelijke van het ver- 

 lies der onzen regt levendig doen gevoelen; en 

 wettigen zij de droefheid hierover dus niet evenzeer 

 in het oog van den nadenkenden, als van den en- 

 kel gevoeh'gen mcnsch ? Wij erkennen derhalve 

 voorzeker, dat er veel toe behoort , zoo wij ons 

 met zulk een lot, wanneer het ons treft, wcrkclijk 

 en volkomen zullcn kunnen bcvredigen. En het 

 moet eenc niet geringe belangrijkheid bezitten, te 

 weten : wat de oudgn , die men , aan den eenen 

 kant fcherpzinnigheid van oordeel en vindingskracht 

 van geest in gcencn deele kan ontzeggen, maar die 

 aan den anderen kant geene andcrc bron, dan het 

 in hun zelve wonendc licht der gezonde reden had- 

 den, hiertoe hebben uitgedacht, en in hoe verre men 

 kan oordeelen, dat zij ditdoel hebben bereikt. 



in. 



