t66 OVER DE TROOSTGRONDEN DER OUDEN, 



III. Gelukkiglijk heeft de tijd ons nog verfchei* 

 dene gefchriften der oudbeid bewaard , die regtftreeks 

 ten doel hebben de troostgronden op te noemen 

 en bijeen te brengen, welke men in dit geval ge- 

 bruiken kan. Onder deze bekleeden die van plu- 

 TARCHUS en SENKCA eencn eerften rang, omdat 

 zij dit onderwerp met eene opzettelijke uitvoerigheid 

 behandeld .hebben (i). Men vindt, wel is waar, 

 ook onder de werken van cicero, in verfchillende 

 uitgaven (2), een gefchrift onder den naam van 

 troostrede (Consolatio) geplaatst , in welke hij voor- 

 geeft zich zelven de troostgronden voor te houden, 

 die hem bekend waren, wegens den dood zijner 

 dochter tullia. Of dit gefchrift echter inderdaad 

 wit de pen 'van dezen wijsgeer gevloeid zij , wordt 

 door geleerde mannen, met regt, betwijfeld (3); 

 daar de ftljl dcszelven, hoezeer dan ook zuiver La- 

 tijn, nogtans van cicero's fchrijfwijze nog aanmer- 

 kelijk verfchilt. Het blijkt echter uit meer dan eene 

 plaats (4)9 dat cicero bij die gelegenheid werke- 

 lijk eene troostrede gefchreven heeft, die echter 



waar- 



(i) Wyttenbach heeft in zijne aanteekeningen op de 

 troostrede van plutarchus aan APOLLONius,Tom. V. eene 

 aanmerkelijke lijst van fchriften opgetcld , door de ouden 

 over dit onderwerp gefchreven. 



(2) B. V. Ed, Eipontini, Tom. IX. p. 329—405. 



(3) Fabrich, Bibliotheca Latina, I. p. 138 scq. 

 J, Lipsius, Misc2llanea, Cent. I. Ep. 35, 66, 75. Cent. 

 Ephttm ad ItahSy Ep. 14. 



(4) Cic. Zaic !• 31 > 34* 



