1 68 OVtK DE TROOSTGRONDEN DER OUDEN , 



ken, zoowel van cenen gefchiedkiindigen , als wijs- 

 geerigen aard, waarvan nog vele tot ons gekomen 

 2ijn.. Hct is bij deze laatfte vooral 'hoogst merk- 

 waardig , dat in dezelve niet de minfte fpoor van 

 kennis des Christendoms is aan te trefFen ; daar het- 

 zelve destijds toch evenmin in Griekenlatid ^ waar 

 zoo vele Christelijkc gemeenten reeds ten tijde der 

 Apostelen waren, als te Rome kon onbekend zijn, 

 en bij de iiitgebreide kennis en onderzoekUist van 

 pLUTARCHus 5 aan dien man, zoo liet fchijnt, niet 

 kon ontgaan. Misfchien is deze onkiinde alleen te 

 wijtcn aan de verachting, waarin de Christenen, 

 als enkel Joodfche fekte, destijds overal zich bc- 

 vonden. Hoe dit zij, deze bijzonderheid rek^n ik 

 van veel belangs, om ons in flaat te ftellen van in 

 te ^ien tot hoe verre de wijsgeerte het v66r de in- 

 voering des Christendoms , en zonder de hulp deszel- 

 yen, in deze belangrijke zaak heeft kimnen brengen. 

 Onder zijne overgeblevene fchriften bevinden zich 

 dan ook nog twee troostredenen (Pieya/ wugecfivdr^rtxti') 

 dc eene aan zijne eigene vroiiw timoxena, vvegens 

 het overlijden van huu eenig tweejarig dochtertje ; 

 en de andere aan eenen vriend, apollonius , we- 

 gens den dood van diens zoon gefchreven, waarvan 

 de eerfle zekerlijk, wegens de nadere betrekking 

 der genoemde perfonen tot den fchrijver, onze op- 

 nierkzaamheid ook wel het eerst tot zich zal trekkea. 

 ^ En het oordeel van een' ervaren en bevoegden regter,, 

 <|en beroemden d. wyttenbach (8^ , hierover is dit : 



,. dat 

 (8) Noiae ad consolaticnem ad Apollonium^ Tom. V. 

 ptirs IL Editim$ Moratium Oxoniensis in 8*. 



